หน้าผากก็รักษาไม่ง่ายจริง ๆ โดยเฉพาะกับเด็กที่การใช้ยามากเกินไปสามารถส่งผลต่อการพัฒนาสมองได้ หากใช้เล็กน้อยก็ยังไม่มีผล จึงทำเพียง ‘ใช้การเย็บด้วยเข็ม’
เหมือนท่านหมอไป๋หลี่น้อยที่ใช้เข็มเงินช่วย แน่นอนว่าบริเวณโดยรอบประสาทสัมผัสด้านชา ส่วนทักษะก็อยู่ในระดับสูงด้วย
“ท่านแม่ เช่นนั้นข้ากับพี่สะใภ้ใหญ่ออกไปก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ?”
หลี่ซื่อไม่กล้ามอง เมื่อเห็นท่านหมอไป๋หลี่น้อยหยิบเครื่องมือออกมาก็อยากหนีออกไปข้างนอก
“อื้ม พาพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าออกไป คอยดูไว้อย่าให้นางเข้ามา”
เย่อวี๋หรานตอบรับทั้งยังมอบหน้าที่ให้หลี่ซื่อด้วย
“เจ้าค่ะ!”
หลี่ซื่อตอบรับแล้วรีบดึงหลิ่วซื่อออกไป
หลิ่วซื่อไม่อยากไป แต่ก็ไม่กล้าช่วยทั้งยังไม่กล้ามองด้วย จึงทำได้เพียงถูกหลี่ซื่อบังคับดึงออกไปอย่างลังเล
ยามที่ออกไปก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง
“อย่ามองเลยพี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราออกไปเถอะ อยู่ที่นี่ไปก็มีแต่จะตื่นตระหนก” หลี่ซื่อคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าการเย็บแผลที่หมอพูดจะเป็นการใช้เข็มเย็บจริง ๆ
แม้เข็มจะไม่เหมือนกัน แต่เข็มและด้ายนั้น แค่ดูก็รู้สึกว่าคล้ายกับการเย็บเสื้อผ้าเลยไม่ใช่หรือ?
สวรรค์ จะเย็บผิวหนังของมนุษย์เหมือนกับเย็บเสื้อผ้าหรือ?!
แค่คิดก็รู้สึกน่าหวาดหวั่นแล้ว
“ไม่ไป!” ดวงตาของหลิ่วซื่อแดงก่ำ นางกล่าวว่า “ข้าจะไม่ไปไหน ต้าเป่าอยู่ที่นี่ข้าก็จะอยู่เป็นเพื่อนเขาด้วย จะไม่ไปไหนทั้งนั้น”
พูดไปก็น้ำตาไหลไป
นางไม่
