รื่องอะไรขึ้นจนทำให้ฝึกต่อไม่ได้ อย่างนั้นก็ถือเป็นเรื่องโหดร้ายเกินไปสำหรับเขา
เพื่อการฝึกฝนครั้งนี้ พวกเขาเตรียมความพร้อมมานานมาก การฝึกที่มีเพียงปีละครั้ง บางคนกระทั่งไม่ถูกเลือกเสียด้วยซ้ำ เพราะรับจำนวนจำกัดเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้น
เฟิ่งจิ่วกินอิ่มแล้วก็ลุกขึ้น บอกว่า “ข้าไปล้างหน้าล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวกลับมา” พูดจบ ก็สาวเท้าเดินไปยังแหล่งน้ำที่ค้นพบไม่ไกลจากที่นี่นัก
พอนางก้าวเท้าออกไป กัวจื่อฉีก็ลุกขึ้นเดินตามไปติดๆ “รอข้าด้วย ข้าก็จะไปด้วย”
เฟิ่งจิ่วชะงักเท้า หันกลับมามองเขา ก่อนพูดด้วยสีหน้าแปลกๆ ว่า “อย่างนั้นเจ้าก็มาด้วยกันเถอะ!” นางหยุดเดินเพื่อรอเขา พอเขาเดินมาถึงก็ไปที่แหล่งน้ำพร้อมกัน
แหล่งน้ำที่อยู่ในป่าทึบซุกซ่อนอยู่ภายใต้หญ้ารก ทั้งสองแหวกพงหญ้าออก ไม่นานก็เห็นแหล่งน้ำแห่งนั้น มันคือสายน้ำที่ไหลลงมาจากข้างบน มีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่น้ำใสมาก ด้านบนมีก้ อนหินจำนวนหนึ่ง บนผิวน้ำมีใบไม้ร่วงที่กำลังลอยวนไปวนมา
เฟิ่งจิ่วโน้มตัวลงไปล้างหน้าเสร็จก็ลุกขึ้น เห็นกัวจื่อฉีจะถอดเสื้อผ้าก็ตะโกนลั่นทันที “รอเดี๋ยว”
“มีอะไรหรือ?” กัวจื่อฉีหันไปถามเขา
“เจ้าจะอาบน้ำตรงนี้หรือ?”
“ก็ใช่น่
