นจะเดินหน้าไปพร้อมกัน ยามก้าวเดินก็ลงฝีเท้าอย่างเบาที่สุด
ทว่าทันใดนั้นกลับมีแรงสะเทือนผ่านผืนดินขึ้นมาที่ฝ่าเท้าของพวกเขา ทำให้พวกเขาต้องหยุดเดิน ปี้ข่ายจือเอาหูแนบพื้น ผ่านไปครู่หนึ่งก็บอกว่า “มีศิษย์กลุ่มหนึ่งจำนวนสิบกว่าคน นกำลังวิ่งมาทางนี้ น่าจะมีสัตว์ร้ายไล่ตามพวกเขาอยู่ สัตว์ร้ายตัวนั้นมีขนาดมหึมา ทุกฝีเท้าของมันทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายที่อยู่ในบริเวณนี้หรือเปล่า หาก ไม่ใช่ เกรงว่าการเคลื่อนไหวของมันคงจะปลุกสัตว์ร้ายที่อยู่บริเวณนี้ให้แตกตื่นขึ้นมา”
พวกเขาสีหน้าเคร่งเครียด “พวกเรารีบไปดูกันเถอะ” พูดจบ ทุกคนก็รีบพุ่งตัวไปทางนั้น
ในป่าทึบ หญ้าทึบที่มีความสูงขนาดครึ่งตัวคนมีสภาพราวกับผ่านการถูกเหยียบย่ำ กลุ่มคนสิบกว่าคนที่กำลังตื่นตระหนกหันมองข้างหลังขณะวิ่งหนีไปด้วย ด้านหลังของพวกเขา สัตว์ร้ายยักษ ษ์ใหญ่ตัวหนึ่งที่มีความสูงเกือบสองจั้งกำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่
เจ้ายักษ์นั่นมีหนามยาวทั้งยังแหลมคมขึ้นตามตัวเต็มไปหมด มันเป็นสัตว์สี่เท้าแท้ๆ แต่กลับเดินสองเท้าเหมือนมนุษย์ ขาหลังสองข้างทั้งใหญ่และกำยำ ยามย่ำลงดินส่งเสียงกัมปนาท ส่ งผลให้ผืนดินยุบตัวลงไป ทิ้งรูปรอยเท้าขนาดใหญ
