สิบสามก็ยิ้มและเข้ามาทักทาย
“ตื่นแล้ว” หวันเหยียนสิบสามรับคำ ก่อนพยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตามลงไปนั่งที่โต๊ะชั้นหนึ่งด้วย
“อาวุโส สองคนนี้เป็นศิษย์ของสำนักเซียน พวกเขาอยู่ในเมืองนี้พอดี” ศิษย์หญิงแนะนำศิษย์อีกสองคนที่อยู่ข้างๆ
“อาวุโสหวันเหยียน” ทั้งสองเห็นว่าเป็นหวันเหยียนสิบสาม จึงรีบคารวะด้วยความนอบน้อม
“พวกเจ้ารู้จักข้าหรือ” หวันเหยียนสิบสามลูบคางขณะถาม
“ตอนที่อาวุโสหวันเหยียนไปสำนักเซียน พวกข้าบังเอิญเห็นพอดี ตอนนั้นข้าลองถามดูจึงได้รู้ว่าเป็นลุงสิบสามของอาจารย์อาหวันเหยียน” ศิษย์สองคนนั้นตอบ เพราะพวกเขาไม่ใช่ศิษย์ห หัวกะทิ วรยุทธ์ไม่สูงเท่าคนกลุ่มนี้ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงต้องเรียกหวันเหยียนเชียนหวาว่าอาจารย์อา ไม่ใช่ศิษย์พี่
พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะถามขึ้นมาว่า “อาวุโสหวันเหยียนคงจะมาที่นี่เพื่อสืบข่าวของอาจารย์อาหวันเหยียน เพียงแต่ไม่ทราบว่าท่านได้ข่าวของอาจารย์อาของพวกข ข้าบ้างหรือยังขอรับ?”
“อืม ได้ข่าวแล้ว” หวันเหยียนสิบสามตอบ ขณะเหลือบมองพวกเขาแวบหนึ่ง
………………………………….
