กเข้าใกล้แล้วถูกจับได้ ก็จะถูกกิน” วิญญาณดวงหนึ่งตอบ มันมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนพูดขึ้นอีกว่า “มีผู้ฝึกตนหลายคนที่เข้าไปที่นั่นแล้วไม่กลับออกมาอีกเลย พวกเขาตายกันหมด วิญญาณพวกนั้นดูดเลือดคน โดยเฉพาะวิญญาณของผู้ฝึกตนสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้เป็นอย่างดี”
“ทางเมื่อครู่นี้หากเดินเข้าไปอีกหน่อยก็จะถึงภูเขาหยินแล้ว ที่นั่นไม่ปลอดภัย” ผีน้อยตัวเดิมพูดเสียงเบา
เฟิ่งจิ่วสายตาไหวระริก ถามว่า “ข้าได้ยินมาว่าแถวนี้มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง เกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านแห่งนั้น”
“พวกข้าไม่เคยเข้าใกล้หมู่บ้านแห่งนั้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” วิญญาณพวกนั้นส่ายหน้า สื่อว่าไม่รู้
ทางนั้น หวันเหยียนสิบสามเล่าเรื่องเกี่ยวกับภูเขาหยินให้ชายวัยกลางคนฟังคร่าวๆ หลังจากได้ฟังที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมด ชายวัยกลางคนก็เอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะเดินทางไปกับพวกเจ้าก็แล้วกัน!”
“ฮ่าๆ ดีจริงๆ! มีท่านนักพรตร่วมเดินทางไปด้วย เช่นนี้พวกข้าก็วางใจแล้ว” หวันเหยียนสิบสามเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เขาหันไปยักคิ้วให้เฟิ่งจิ่ว
“พวกเจ้าไปเสียเถอะ!” เฟิ่งจิ่วมองวิญญาณเหล่านั้น ก่อนจะบอกให้พวกเขาไปจากที่นี่
“ขอบคุณมาก” วิญญาณเหล่านั้นกล่าวขอ
