ดดวงวิญญาณเลือนรางอีกดวง ก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ นางหั นไปถามหวันเหยียนสิบสาม “ท่านเข้าใจเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรือ? ลองดูเจ้าตัวใหญ่หน่อย ดวงวิญญาณเขาจะได้ไม่แตกสลาย”
หวันเหยียนสิบสามตะลึง เขาหันไปถามเฟิ่งจิ่ว “จะช่วยจริงหรือ”
“ช่วยสิ!” เฟิ่งจิ่วตอบเหมือนมันเป็นเรื่องแน่อยู่แล้ว ก่อนจะย้อนถามอย่างแปลกใจ “ทำไมจะไม่ช่วยเล่า พวกมันไม่ได้ทำอะไรพวกเราเสียหน่อย”
“ก็จริง” หวันเหยียนสิบสามพยักหน้า ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าแล้วล้วงเข้าไปในหน้าอก หยิบหยกขาวชิ้นหนึ่งออกมา ก่อนเอ่ยกับวิญญาณดวงนั้นว่า “เข้าไป หยกขาวนี้สามารถหล่อเลี้ยงดวงวิ ญญาณของเจ้าได้ ทำให้เจ้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้”
วิญญาณดวงนั้นได้ยินก็อดหันมามองพวกเขาแวบหนึ่งไม่ได้ มันครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกลายร่างเป็นกลุ่มควันจางๆ แล้วเข้าไปอยู่ในหยกขาวชิ้นนั้น
“เอ้า ให้เจ้า” หวันเหยียนสิบสามยื่นหยกขาวให้เฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วรับไปแล้วยื่นให้ผีน้อย “เจ้าเก็บไว้ ถือเป็นการขอบคุณที่เมื่อกี้จับโสมวิญญาณให้ข้า”
หวันเหยียนสิบสามยิ้มมุมปากทันทีที่ได้ยิน ที่แท้ก็อย่างนี้เอง! เขาคิดอยู่แล้วเชียว! ทำไมแม่หนูน้อยคนนี้ถึงได้ใจดีช่วยผีสองตัวนี้ ที่แท้ก็ได้รับผลประโยชน์
