มากมาย มีกลิ่นดอกไม้ไฟที่รุนแรง นอกนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษ
ทำไมถึงนัดเจอที่นี่ล่ะ เป็นผู้วิเศษที่ซ่อนตัวในเมืองรึไง?
ในหัวสวีข่ายอวิ๋นมีแต่คำพวกนี้อยู่เต็มไปหมด จนเขาต้องส่ายหัว โบกมือ ไล่ความคิดพวกนี้ออกไป
ผู้วิเศษที่ซ่อนตัวในเมืองงั้นเหรอ? น่าจะเป็นเฒ่าจอมโกหกไม่มีเงินเลยต้องใช้ชีวิตอยู่ในที่รกร้างแบบนี้มากกว่า หรือพูดอีกอย่างก็คือ เพื่อนของเขามีจิตใจที่บริสุทธิ์เกินไป และคงเป็นคนเดียวที่เชื่อว่าเฒ่าจอมโกหกคือปรมาจารย์
“ฉันขอบอกนายไว้ตรงนี้เลยว่าท่าทีของนายหลังจากพบกับอาจารย์จะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้” จางเฉิงพูดอย่างจริงจัง “เธอเป็นปรมาจารย์ตัวจริง นายต้องให้ความเคารพ ที่ฉันพานายมาก็เพราะอยากให้ท่านอาจารย์ช่วยทำนายให้ นายอย่าทำให้ฉันถูกท่านอาจารย์รังเกียจไปด้วยเลยเชียว”
“เออ ๆ” สวีข่ายอวิ๋นรับปากอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเขาก็ต้องตะลึงตาค้าง
เมื่อเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาช้า ๆ เธอมีผิวขาว ริมฝีปากสีแดง ในตาสีดำขลับมีความสงบมาก พอมองดูเธอ หัวใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถูกชำระล้างให้บริสุทธิ์ แสงตะวันส่องให้เห็นรูปร่าง ใบหน้าของเธอเหมือนขี้ผึ้ง โครงหน้าดุจสามเหลี่ยมทองคำ
หญิงสาวสวมชุดสีขาว มีผมสีดำยาวลงมาถึงเอว เธอเดินช้า ๆ เหมือนนางฟ้ากำลังเดินอยู่บนอากาศ ทำให้รู้สึกถึงความงามที่ราวกับได้รับการขัดเกลาของเหล่าเซียน
สวย สวยมากเลย…
เมื่อเปรียบเทียบกับหญิงสาวคนนี้แล้ว ผู้หญิงที่เขาเคย
