พบเจอมาก่อนหน้าล้วนกลายเป็นเพียงคนหยาบคายไร้รสนิยม แม้ว่าพวกเธอจะสวยเหมือนกัน แต่ไม่ได้ให้อารมณ์ดุจนางเซียนแบบนี้
การปรากฏตัวของเธอทำให้ถนนสายเก่าทั้งสายรู้สึกงดงามขึ้นมาทันตา สวีข่ายอวิ๋นกลืนน้ำลาย เธอดูดีมากจนเขาอยากจะวิ่งไปขอเบอร์ติดต่อ…
ทันทีที่สวีข่ายอวิ๋นกำลังจะก้าวขา ก็มีลมกระโชกแรง พัดผ่านเขาไป …มีคนเคลื่อนตัวเร็วกว่าเขา
สวีข่ายอวิ๋นพูดไม่ออก ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งที่หล่อเหลาที่สุดบนใบหน้า จางเฉิงที่บอกว่าตัวเองรักการกิน และการออกกำลังกายมาตลอดทั้งชีวิต ทั้งยังบอกอีกว่าผู้หญิงล้วนไม่มีประโยชน์ แต่ทำไมพอเห็นสาวงามถึงขยับตัวไปเร็วกว่าเขาเสียอีกล่ะ?
เมื่อเห็นจางเฉิงพยักหน้า และโค้งคำนับสาวสวยด้วยท่าทีเลื่อมใสอย่างยิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของสวีข่ายอวิ๋นก็ค่อย ๆ หายไป หมอนี่คงคิดว่าหญิงงามใกล้ชิดดุจแขนขา แต่เพื่อนฝูงคือแขนเสื้อที่พร้อมจะตัดทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้สินะ?
เยี่ยมจริง ๆ จางเฉิง ไม่ใช่แค่ฉวยโอกาสพบสาวสวยก่อนเขาเท่านั้น แต่ยังทิ้งเขาไว้และเมินเขาด้วย! สวีข่ายอวิ๋นกังวลแทบบ้าว่าจะถูกหลอกจนแม้แต่กางเกงในก็ไม่เหลือ จึงจงใจทิ้งปัญหาเอาไว้ที่บ้านเพื่อตามจางเฉิงมาที่นี่ ถ้าการมาครั้งนี้ไม่มีประโยชน์นะ รอเจอดีได้เลย!
“อาจารย์” จางเฉิงวิ่งอย่างรวดเร็วราวกับทะยานเข้ามาหา แต่ตอนนี้สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก “อาจารย์มาตรงเวลามาก นัดสองโมงก็สองโมงไม่ขาดไม่เกินไปแม้แต่นาทีเดียวเลยนะ”
