่ยไป๋ลู่มักถือโชคชะตาเป็นสิ่งสำคัญยามทำสิ่งต่าง ๆ และหากคนคนนั้นไม่เชื่อ เธอจะไม่อธิบายมากหรือบังคับให้ฟัง
เธอพยักหน้าเล็กน้อยให้สวีข่ายอวิ๋น จากนั้นหันมองจางเฉิง “ไปกันเถอะ เรายังต้องการวัสดุบางอย่างเพื่อเขียนยันต์ ไปซื้อกันตอนนี้เลย”
จางเฉิงหันมองสวีข่ายอวิ๋น เจ้านี่เป็นคนประเภทที่จะทำให้ท่านอาจารย์ขุ่นเคืองทันทีที่เปิดปาก ถ้าเขารู้เรื่องนี้มาก่อน วันนี้ก็คงจะไม่พามาด้วยแล้ว
เฝ่ยไป่ลู่ไปร้านขายเครื่องหอมใกล้ ๆ และซื้อวัสดุที่จำเป็นในการทำเครื่องราง
และเธอก็ยืมโต๊ะกับเก้าอี้ในร้านขายเครื่องหอมมา วางกระดาษสำหรับวาดยันต์ลงบนโต๊ะ จุ่มปลายพู่กันด้วยหมึกสีชาด รวบรวมพลัง พลันก็เริ่มวาดยันต์ด้วยพู่กันในมือ
นี่เป็นครั้งแรกที่จางเฉิงเห็นอาจารย์วาดยันต์ด้วยตาตัวเอง เขาไม่กล้ากะพริบตาเพราะกลัวว่าจะพลาดขั้นตอนใด ๆ ไป
เขาเห็นเฝ่ยไป๋ลู่วาดอักขระยันต์อย่างมั่นคงและรวดเร็ว ฝีแปรงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ถึงเขาจะไม่เข้าใจว่าเธอกำลังวาดภาพอะไร แต่ก็รู้สึกได้ถึงพลังที่อยู่ภายใน
เมื่อเฝ่ยไป๋ลู่หยุดวาด เส้นบนกระดาษยันต์ดูจะเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง จางเฉิงที่เห็นอย่างนั้นก็มีสีหน้าชื่นชมอย่างมาก นี่มันยอดเยี่ยมมากเลย!
ทว่าสวีข่ายอวิ๋นกลับมีสีหน้าเหยเก
เดี๋ยวนี้พวกคนโกหกเขาทำตัวสบาย ๆ แบบนี้แล้วเหรอ?
จำเป็นต้องซื้อวัสดุตอนนี้เพื่อวาดยันต์ใหม่ไหม? ช่วยทำให้มันน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยได้ไหมเนี่ย?
จางเฉิงตื
