บ้านจึงเริ่มหวาดระแวงกัน
หลายคนที่มีลูกสาว และค่อนข้างมีฐานะก็ย้ายหนีไปในเมืองแล้ว บางบ้านก็ปิดประตูไม่ให้ลูกสาวออกจากบ้านเลย เพราะกลัวพวกนางจะหายตัวไป
ข้าเองก็เคยคาดเดา การหายตัวไปของลูกสาวพวกชาวบ้านน่าจะเป็นเพราะเกิดอะไรขึ้นที่ภูเขาหยินแน่นอน เพียงแต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะข้าไม่มีความสามารถนั้นที่จะไปช่วยพวกเขา ข้าเองก็ ทำได้แค่ดูแลลูกสาวของตนเองดีๆ ไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับนางก็พอแล้ว ข้ารู้ว่าข้าเห็นแก่ตัว แต่ข้าก็ไม่มีทางเลือกนี่นา!”
หวันเหยียนสิบสามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อย่างนั้นท่านก็ควรบอกพวกเรา ให้พวกเรารู้เรื่องไว้สักหน่อย! และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ นางกลับไม่ใส่ใจ แค่พูดว่า “ข้าคิดว่าท่านเจ้าเมืองน่าจะคิดเหมือนกันว่าหากพวกข้าสองคนเข้าไปในภูเขาหยินแล้วจะกลับออกมาไม่ได้อีกกระมัง! หากพูดเรื่องนี้กับพ พวกข้า ก็เกรงจะสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น”
ธรรมชาติของมนุษย์ นางเองก็เข้าใจดี อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะจัดการเรื่องราวที่นอกเหนือความสามารถของตนเองได้
………………………………….
