งข้างหลังไม่ได้
เวลานี้ ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังถามขึ้นอย่างลังเล “ยังหายดีได้จริงหรือ พะ…พวกเจ้าคงไม่ทำร้ายลูกชายของข้ากระมัง”
“พวกข้าไร้บุญคุณความแค้นกับพวกเจ้า จะทำร้ายพวกเจ้าไปทำไมกัน” หวันเหยียนสิบสามเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ว่าอย่างไร?”
ชายคนนั้นกัดฟัน “ได้ อย่างนั้นพวกเจ้าตามข้ามา ไปที่บ้านข้า”
หวันเหยียนสิบสามกับเฟิ่งจิ่วจึงตามพวกเขาไป คนอื่นๆ ก็เดินตามอยู่ข้างหลัง อยากไปดูว่าคนที่ตกใจจนเสียสติจะยังกลับมาหายดีได้หรือ?
“ทำได้หรือ” เฟิ่งจิ่วเหลือบมองหวันเหยียนสิบสามแวบหนึ่ง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ตระกูลหวันเหยียนของพวกเราเป็นใคร? มีเรื่องอะไรที่พวกเราทำไม่ได้บ้าง? ก็แค่เสียขวัญ ข้าแค่วาดยันต์ให้ก็ไม่เป็นไรแล้ว” หวันเหยียนสิบสามพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
ทั้งสองไปที่บ้านของชายคนนั้น ยังไม่ทันเข้าไปข้างในก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ดังออกมา พวกเขาเดินเข้าไป มาถึงข้างในก็เห็นหญิงวัยกลางคนในชุดธรรมดาสวมกอดเด็กน้อยอายุสี่ห้าข ขวบและร่ำไห้
………………………………….
