อะ!”
หวันเหยียนสิบสามเอ่ย ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปในเมือง ขณะเดียวกัน หลังจากที่กลุ่มเด็กหนุ่มชุดหรูขี่สัตว์ร้ายเข้าไป บนพื้นก็เหลือไว้เพียงรอยเท้าของฝูงสัตว์ร้ายที่วิ่งเข ข้าไปในเมือง
แม้เมืองเล็กๆ แห่งนี้จะไม่ได้ใหญ่โตแต่ก็ไม่ได้เล็กมาก ทั้งสองเดินเข้ามาในเมืองก็พบว่าในนี้รุ่งเรืองไม่น้อย แผงลอยข้างทางกำลังร้องหาลูกค้า ร้านค้าสองข้างทางค้าขายกันอย่า างคึกคัก
ทั้งสองเดินอยู่บนถนนใหญ่ หลังจากเดินวนอยู่รอบหนึ่ง หวันเหยียนสิบสามเดินไปที่หอสุราแห่งหนึ่ง พร้อมพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “ที่นี่ดูไม่เลว กินที่นี่แหละ!”
เฟิ่งจิ่วเดินตามเขาเข้าไปในหอสุรา หาที่นั่งตรงมุมห้องชั้นหนึ่ง เห็นเขาอ้าปากก็สั่งอาหารมาสิบกว่าอย่าง เฟิ่งจิ่วตะลึงงันไปชั่วขณะ
“สั่งอาหารเยอะขนาดนั้น พวกเรากินหมดหรือ” พวกเขามีกันแค่สองคน กินอาหารสิบกว่าอย่างไม่หมดหรอกกระมัง?
หวันเหยียนสิบสามเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนบอกว่า “เจ้าตัวเล็กนิดเดียวกินได้ไม่เยอะ แต่ข้าไม่เหมือนกัน”
………………………………….
