ตอนที่ 3000 รังเกียจ
“รู้ เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังหยิน ได้ยินมาว่าที่นั่นไม่ค่อยสงบ ท่านพี่ของข้าไปที่นี่แล้วหายตัวไปไม่รู้ร่องรอย” เฟิ่งจิ่วเอ่ยเสียงนุ่มนวล
“ที่แห่งนั้นมีวิญญาณร้าย เจ้ายังกล้าไปกับข้าอีกหรือ” เขาถามเสียงขรึม ดวงตาคมกริบ
“ไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วเองก็ไม่พูดมาก หยิบขนนกที่เหน็บเอวออกมาขว้าง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่ง
“ดูไม่ออกเลยว่าแม่หนูน้อยอย่างเจ้าจะให้ความสำคัญกับมิตรภาพขนาดนี้” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าที่อ่อนลง หยิบอาวุธบินออกมาขว้างไปกลางอากาศ ก่อนจะพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “ตามมา! หากคลาดกั นข้าไม่รอเจ้านะ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ มองดูหวันเหยียนสิบสามขี่อาวุธบินออกไป จึงตามหลังไปอย่างรีบร้อน
ผ่านไประยะหนึ่ง พวกเขาบินสูงขึ้นเรื่อยๆ เงาร่างหายลับเข้าไปในชั้นเมฆ…
สองวันต่อมา พวกเขามาถึงถนนภูเขาเส้นหนึ่ง ครั้นเห็นว่าด้านหน้ามีเมืองเล็กๆ อยู่ไม่ไกล หวันเหยียนสิบสามจึงหันไปมองเฟิ่งจิ่ว เอ่ยว่า “เจ้ามีชุดบุรุษหรือไม่ เปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้า าบุรุษเสีย ไม่อย่างนั้นไปถึงในเมืองเจ้าจะถูกจับตามองได้”
เฟิ่งจิ่วชะงักเท้า ก้มมองเสื้อผ้าสีแดงสะดุดตาของตนเอง ก่อนตอบว่า “ท่านรอข้าเดี๋ยวก็แล้วกัน!” พูดจบ ก็เดินเข้าไปในป่าข้า
