ล่หน้ามา นอกเสียจากจะต้องการแต่งเข้าบ้านชาวบ้านหมู่บ้านสกุลจู
หลินซื่อคิดเช่นนั้น แม้แม่สามีไม่อยู่แต่นางก็ไม่กล้า ‘ตีหน้าตาย’ ทำเรื่องลับหลังแม่สามี ด้วยกลัวว่าตนจะตาบอดแล้วเลือกคนผิดให้เด็กสาวในบ้าน
เทียบกับตนเองแล้ว นางเชื่อมั่นในสายตาของแม่สามีมากกว่า
ต้นพริก ‘รอด’ มาได้ เปี้ยนชิวอิ่งกลายเป็น ‘ผู้มีพระคุณ’ ของสกุลจู ต่อให้หลิวซื่อจะไม่พอใจ แต่ต่อหน้าคนอื่นนางก็ทำสิ่งใดไม่ได้มาก
ไม่เช่นนั้นจูเอ้อร์คงเป็นฝ่าย ‘ออกหน้า’ โทษว่านาง ‘ไร้เหตุผล’ ก่อนที่นางจะได้โวยวายออกมาเสียด้วยซ้ำ
หลิวซื่อหึงหวงเจือไม่สบอารมณ์ แต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนเปี้ยนชิวอิ่งเข้ามา หลิวซื่อยังเป็นแก้วตาดวงใจของจูเอ้อร์เพราะตั้งท้องอยู่ แต่หลังเปี้ยนชิวอิ่งเข้ามา นางจะกลายเป็น ‘ของแสลง’ ของสามีไปเสียอย่างนั้น
ความ ‘เหินห่าง’ นี้แทบทำให้นางข่มความเดือดดาลไม่ได้
เห็นพี่สะใภ้กลายเป็นคนเงียบขรึม พูดคุยน้อยคำ หลินซื่อก็รู้ว่าเป็นเพราะเปี้ยนชิวอิ่ง นางจึงไม่อยากไปหา หลิวซื่อ ทำได้เพียงเลือกไป ‘ระบาย’ ความอัดอั้นกับหลี่ซื่อแทน
ทว่าวันนี้หลี่ซื่องานรัดตัว มีเรื่องหลายอย่างต้องจัดการ ลูกชายสองคนของนางก็ต้องดูแล การงานทั้งหมดสะใภ้สกุลจูต้องแบ่งกันทำอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ ต่างกับหลิวซื่อที่ตอนนี้ตั้งท้องอยู่ กอปรกับแม่สามีไม่อยู่ ทำให้แทบกลายเป็นคนอู้งานและอยู่ว่าง ต้อง ‘หาเรื่องทำ’ ทั้งวัน
หลี่ซื่อต้อ
