บทที่ 830 คำปลอบเงอะงะเพียงไม่กี่คำ
“พี่อู๋ อย่าเพิ่งต่อว่าข้า คนสกุลจูของเราไม่ได้ ‘ค้าขาย’ เพียงแค่เพาะปลูกหลายอย่างแล้วงอกงามเกินไป ทำให้ต้องเหลือทิ้งเสียเปล่า จึงนำมันมาแปรรูปขายเป็นเงินเพื่อ ‘จุนเจือ’ ครอบครัวอีกทางหนึ่ง” จูซานจ้องเขม็งพลางกล่าวเสียงแข็ง “สกุลจูของเรามีกฎเกณฑ์อยู่ ยังไม่ได้ ‘ป้ายอนุญาต’ ย่อมไม่ทำการค้า เราเป็น ‘ครอบครัวบัณฑิตชาวนา’”
อู๋เจียง “…”
ไม่ต้องเน้นย้ำกระมัง หูข้าจะแตกอยู่แล้ว!
มิน่าเล่า สิ่งเหล่านี้จึงต้องได้รับอนุญาตเสียก่อน เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง
“ข้ารู้ ปลาแท่งและเนื้อกระต่ายแดดเดียวไม่ได้รสชาติดีไปกว่าเจ้าอื่น แต่ก็เพราะยังขาดวัตถุดิบ ท่านรออีกสักหน่อย เมื่อชาวบ้านเก็บเกี่ยวและได้วัตถุดิบมา ท่านจะรู้ว่าเหตุใดข้าถึงได้เสนอแนะเรื่องนี้นัก” จูซานบอกต่อ “นี่เป็นเพียงความคิด เราไม่อาจทำเงินโดยการพึ่งพากิจการบริการขนส่งเท่านั้น แต่ยังต้องหา ‘รายได้เสริม’ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเปิดร้านค้า ถึงอย่างไรหากมีครอบครัวใดต้องการสั่งของล่วงหน้า เราก็ให้บริการส่งถึงบ้านได้ทันที…”
หากเย่อวี๋หรานมาได้ยินแบบนี้คงทึ่ง เพราะจูซานนำกิจการขนส่งสินค้ามารวมกับการขายของ นี่มัน ‘รูปแบบการค้าส่งเป็นกลุ่ม’ เหมือนในศตวรรษที่ 21 ไม่ใช่หรือ?
การให้บริการขนส่งในเมืองผู่โซ่วสามารถทำให้พวกเขารู้ถึงความต้องการของลูกค้า และรับคำสั่งซื้อล่วงหน้า ก่อนเหมาซื้อของมาขายต่อได้
ส่วนต่างระหว่างร
