ไรได้ ไม่กล้าไปโวยวายต่อหน้าแม่สามี จูต้าก็ไม่สนใจนาง น้องสะใภ้คนอื่นก็หลีกเลี่ยงนางไปเสียไกล หลิ่วซื่อไม่มีใครให้ฟ้อง จึงคิดออกแค่ลูกชายสองคนของนาง
นางในตอนนี้ลืมไปหมดแล้วว่า ปีนี้ต้าเป่าอายุยังไม่ถึงสิบขวบ เด็กวัยนี้ในครอบครัวอื่นยังเป็นแค่เด็กน้อยที่เล่นดินโคลนอยู่เลย
“ท่านแม่ พวกเขาหมายถึงใครขอรับ?” ต้าเป่าถาม
“ยังจะเป็นใครไปได้ ก็คือพ่อเจ้า ย่าเจ้า อาสะใภ้ทั้งหลายของเจ้าน่ะสิ” หลิ่วซื่อฟ้องทั้งน้ำตา “พวกเขาไม่ใช่คน เป็นคนเลว ข้าบอกแล้วว่าเรียนหนังสือลำบาก เจ้ากับเอ้อร์เป่ายังเล็กขนาดนี้ ให้ตื่นแต่ฟ้าสางไปเรียนแบบนั้นเหนื่อยจะตาย จะปล่อยให้พวกเจ้าลำบากอย่างนั้นได้อย่างไร? ตอนแรกเจ้าเจ็ดยังได้อยู่หอพัก ทำไมพอเป็นเจ้ากับเอ้อร์เป่าก็ไม่ให้พักแล้วเล่า? ฮือ ๆๆ…แบบนี้รังแกพวกเราแม่ลูกชัด ๆ เลยนี่นา”
ต้าเป่ารู้สึกอึ้งอยู่บ้าง เพราะเขาฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด เขากับน้องรองแค่ไม่ได้พักอยู่ในสำนักศึกษา ไฉนจึงกลายเป็นการ ‘รังแก’ ไปได้เล่า?
มิหนำซ้ำ มารดาของเขายังกล่าวโทษบิดากับย่าของเขาอีกด้วย
“ท่านแม่ ท่านพูดช้าหน่อย ข้าไม่เข้าใจขอรับ”
หลิ่วซื่ออธิบายทั้งน้ำตาอีกคำรบ
ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเลอะเทอะ ยิ่งอธิบายต้าเป่าก็ยิ่งไม่เข้าใจ เพราะในสายตาเขา จะเรียนหนังสือได้หรือไม่ ไม่ได้เกี่ยวกับว่าจะพักหรือไม่พักอยู่ในสำนักศึกษา
อีกอย่าง เขากับน้องรองยังเล็ก พวกท่านย่าไม่วางใจ อยากให้พวกเขาพักอยู่ที่บ้านก็
