ได้ นางกลับสามารถทำได้
ตอนนี้เขาคิดเพียงอยากจะเอายาทิพย์ที่เขาเก็บสะสมไว้มามอบให้นางทั้งหมด เอาอกเอาใจนาง เพื่อที่ภายหน้าจะได้ขอร้องให้นางช่วยหลอมยาทะลวงขั้นพลังให้พวกเขาได้ หรือไม่ก็ยาที่ใช้ช่วยชีวิต
เห็นซื่อเชวียวิ่งออกไปเดี๋ยวนั้น มู่ซินที่อยู่ด้านข้างพลันตะลึงงัน ตั้งสติไม่ทันอยู่บ้าง “นะ…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เขาจ้องเหรียญตราตรงหน้าอกของเฟิ่งจิ่ว ก่อนถามอย่างลังเลว่า “อาจารย์ ท่านเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับผู้สูงศักดิ์โอสถจริงหรือ”
“อืม” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “เจ้าก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ เหรียญตรานี้ไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ”
มู่ซินสูดหายใจ ก่อนถามว่า “ตะ…แต่ว่าท่าน ท่านเป็นผู้ฝึกตนพลังวิญญาณและพลังเร้นลับแล้วไม่ใช่หรือ ทะ…ทำไมยังเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุได้อีกเล่า อีกทั้งยังเป็นถึงระดับผู้สูงศักดิ์โอสถอีก”
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม “อาจารย์ของเจ้ามีความสามารถมากมาย นี่เป็นเพียงมุมหนึ่งของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น พวกเจ้าได้คารวะข้าเป็นอาจารย์ นับว่าเป็นวาสนาของพวกเจ้าแล้วล่ะ”
มู่ซินอึ้งค้าง มองเฟิ่งจิ่วที่ยิ้มตาหยีอยู่ตรงหน้า จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าอาจารย์คนนี้ช่างวิปริตเสียจริง ไม่แน่ว่าอาจเป็นเหมือนอย่างที่นางว่า
