ว้ แต่ข้าก็ร่ายเขตอาคมและวางค่ายกลไว้แล้ว นางเข้าไปไม่ได้หรอก เข้าไปไม่ได้”
ศิษย์คนนั้นอ้าปากทำท่าจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก เขามองอาจารย์ของตนเอง สุดท้ายก็ฝืนพูดออกไป “ท่านอาจารย์ ทะ…ท่านบรรพจารย์เข้าไปแล้ว…”
“เข้าไปที่ไหน?” มู่ซินมองเขาด้วยหางตาขณะถาม
“เข้าไปในเขตอาคมที่กวางวิญญาณทองม่วงทั้งสองอยู่แล้วขอรับ” ศิษย์คนนั้นบอก ก่อนจะถอยหลังไปยืนอยู่มุมหนึ่งอย่างระมัดระวัง
“นางทลายเขตอาคมของข้าได้?” มู่ซินถลึงตา น้ำเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นอย่างโกรธขึ้ง
“ปะ…เปล่าขอรับ ท่านบรรพจารย์ไม่ได้ทลายเขตอาคม เขาเพียงแค่เดินเข้าไป จะ…จากนั้นกวางวิญญาณทองม่วงสองตัวก็เอาแต่วิ่งเล่นกับท่านบรรพจารย์ ดูสนิทสนมกับท่านบรรพจารย์มาก” ศิษย์คนนั้นพูดเสียงเบา เขาแอบมองอาจารย์ของตนแวบหนึ่ง เห็นเขาทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ จึงพูดเสริมขึ้นอีกหนึ่งประโยคว่า “จริงนะขอรับ ไม่เชื่อท่านอาจารย์ก็รีบกลับไปดูได ด้”
ซื่อเชวียที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็ตะลึงไปเช่นกัน กวางวิญญาณทองม่วงนั่นเขาก็รู้จัก พวกมันไม่ชอบเข้าใกล้มนุษย์ จะเล่นกับอาจารย์ของพวกเขาได้อย่างไร? ไม่น่าเป็นไปได้กระมัง!
เขาจึงบอกมู่ซินว่า “พวกเรารีบไปดูกันดีกว่า! จะว่าไป
