เฟิ่งจิ่วป้อนข้าวให้ลูกอยู่ตรงนั้น
หลังจากกินเสร็จ นางจูงมือห้าวเอ๋อร์ฝึกเดิน เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นดังนั้นก็ถามว่า “อาจิ่ว เจ้าไม่ไปพักผ่อนหน่อยหรือ”
“ไม่ได้เหนื่อยมาก อีกอย่างถึงจะนอนก็นอนไม่หลับ มิสู้เล่นกับห้าวเอ๋อร์ดีกว่า” เฟิ่งจิ่วยิ้มเอ่ย นางจูงมือห้าวเอ๋อร์เดิน พลางบอกว่า “มาๆ ลองก้าวดูสักก้าว ใช่ อย่างนี้แหละ อี กครั้งสิ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านหนึ่ง ครั้นหางตาเหลือบเห็นสมบัติกองนั้นยังไม่ถูกเก็บ จึงบอกว่า “เก็บของพวกนี้ก่อนเถอะ!”
“อ้อ ข้าลืมไปเสียสนิท” เฟิ่งจิ่วว่า มือหนึ่งจูงเด็ก อีกมือหนึ่งสะบัดแขนเสื้อ เก็บของพวกนั้นใส่ห้วงมิติ
ในถ้ำ เฟิ่งจิ่วจูงมือห้าวเอ๋อร์ที่พูดอ้อแอ้พร้อมกับฝึกเดินไปด้วย ส่วนเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็นั่งอ่านตำราอยู่ที่โต๊ะ ทำความเข้าใจกลุ่มอำนาจบนแผ่นดินนี้
อีกด้านหนึ่ง
ในวิหารใหญ่ของสำนัก ผู้อาวุโสทุกท่านรวมถึงบุคคลสำคัญในสำนักล้วนอยู่กันพร้อมหน้า แม้แต่ซื่อเชวียกับมู่ซินก็นั่งอยู่ท่ามกลางพวกเขาด้วย มู่หลิงกับเสวี่ยอวี้คอยดูสถานการณ์อ อยู่ข้างล่าง
“ท่านเซียน ให้พวกข้าทุกคนมารวมตัวกันที่นี่เพราะเรื่องอันใดกันแน่” ผู้อาวุโสเสวี่ยอวี้ถามขึ้นด้วยน้ำเสียง
