บทที่ 827 ภาพวาดสะท้อนจิตใจ
“ถ้าเขาพูดเรื่องจริงล่ะ?” จูชีถาม
“เขาน่ะหรือพูดความจริง? คนอย่างเขาทำเป็นแค่พูดจากลับกลอกไร้ความรับผิดชอบเท่านั้นแหละ”
“ถึงเจียงจิ่งถงจะนิสัยไม่ดีแค่ไหน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เคยพูดความจริงนี่นา? มีใครชอบพูดโกหกไม่พูดความจริงตั้งแต่เกิดด้วยหรือ? บางครั้งอาจเป็นเพราะสถานการณ์บังคับ…”
อวี๋จิ้งฉีถลึงตาใส่ “เจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่?”
“เอ่อ…ฝ่ายที่มีเหตุผล!” จูชีที่ถูกถลึงตาใส่ลูบจมูกด้วยท่าทางจืดเจื่อน
อวี๋จิ้งฉีผู้นี้ ทำไมถึงไม่ชอบฟังคำสัตย์จริงของคนอื่นขนาดนี้นะ?
อวี๋จิ้งฉี: ข้าชอบเขาไม่ลงจริง ๆ!
เจอหน้ากันเป็นต้องทะเลาะ เยี่ยนเหออันก็จนปัญญา
แม้เขาจะรู้สึกว่าที่จูชีพูดมามีเหตุผล แต่ก็ไม่ได้พูดออกมาเพราะเกรงว่าอวี๋จิ้งฉีจะกล่าวหาว่าเขาลำเอียงอีก
เมื่อตั๋วขอบคุณที่อุดหนุนและชุดสิบสองราศีได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ เยี่ยนเหออันกับจูชีก็ยิ่งมีชื่อเสียงโด่งดังมากกว่าเดิม
ไม่รู้ว่าคนทั้งหลายชมชอบผลงานของเยี่ยนเหออันกับจูชีจริง ๆ หรือเพราะต้องการเอาใจข้าหลวงฉิน แต่คราวนี้นับว่าพวกเขาสองคนมีชื่อเสียงลือลั่นในมณฑลหลวนโจวอย่างแท้จริง
ถึงขั้นมีบัณฑิตเขียนความเรียงตอนหนึ่งใน ‘บันทึกปกิณกคดี’ เกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ ขนานนามไว้ว่าเป็นผลงานชั้นยอดที่บุกเบิกการสร้างสรรค์ภาพวาดแนวใหม่ เปี่ยมเอกลักษณ์ ไม่ถูกจำกัดด้วยกรอบเกณฑ์ใด ๆ
คำยกย่องสรรเสริญเช่นนี้ทำให้จู
