บทที่ 828 จำต้องวิตกว่าจะดื่มลมพายัพ
แม้จะเป็น ‘สิ่งดี’ ทว่าการทำเรื่องเช่นนี้ จูชียังคงกลับไปถามความเห็นจากเย่อวี๋หราน
เพราะเขาคิดว่าหากเทียบกับเยี่ยนเหออันแล้ว มารดาของตนเองให้ ‘คำชี้แนะ’ ได้ดีกว่า
“ท่านแม่ อาจารย์บอกให้ข้าวาดภาพชุดหนึ่ง เดิมทีข้าคิดว่าเป็นบทลงโทษ แต่เหออันบอกว่าไม่ใช่บทลงโทษ นั่นเป็นรางวัลต่างหาก แต่ข้าไม่มั่นใจว่าควรวาดหรือไม่”
“เหออันให้ข้าวาดตามบทกวีและบทเพลง แต่ข้าอ่านบทกวีเหล่านั้นไม่แตกจึงไม่เข้าใจ…”
……
สีหน้าของจูชีดูกลัดกลุ้ม ไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้อาวุโสสวีถึงให้เขาทำสิ่งนี้
ต่อให้จะเป็นไปเพื่อ ‘ประโยชน์’ ของเขา แต่ก็ควรมอบหมายสิ่งที่ ‘เหมาะสม’ ไม่ใช่หรือ
ตัวอย่างเช่นมารดาที่ไม่เคยให้เขาทำในสิ่งที่เขาไร้ความสามารถ
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้วขึ้น “หนังสือภาพหรือ?”
ความคิดบรรเจิดผุดขึ้นในหัวนางทันใด
อย่างที่จูชีบอกมาก่อนหน้านี้ เขาแต่งบทกวีและบทเพลงไม่ได้ ให้ทำหนังสือภาพตามสิ่งเหล่านั้นย่อมไม่อาจทำได้อย่างแน่นอน
คาดว่าผู้อาวุโสสวีเองก็ทราบเรื่องนั้น จึงไม่ได้ตั้งชื่อให้เขา แต่ให้กลับมาไตร่ตรองด้วยตนเองแล้วทำในสิ่งที่ ‘พอจะยอมรับได้’
เย่อวี๋หรานกวักมือให้เขาเงี่ยหูเข้ามาหาก่อนบอกบางอย่างสั้น ๆ
จูชีหน้าตาตื่น “ท่านแม่ จะทำได้จริงหรือ?”
“จะไม่ได้ได้อย่างไร ความคิดของข้าเคยไม่ได้ผลด้วยหรือ?” เย่อวี๋หรานเลิกคิ้วใส่
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มียุคไหนที่เมินเฉยต่อการศึกษาข
