งหน้าเล็กน้อย ทำให้พวกเขามุมปากกระตุก
เจ้านั่นมาเล่นหรืออย่างไร? นั่นบันไดสู่แดนเซียนเชียวนะ ต้องใช้กลิ่นอายพลังวิญญาณควบคุมร่างกายให้สมดุลก่อนจะก้าวขึ้นไป เขาเดินขึ้นไปเลยทั้งอย่างนั้นจะเป็นไปได้อย่างไร?
เวลานี้เอง เฟิ่งเว่ยตบที่หน้าอกตนเอง ผ่อนลมหายใจเบาๆ “ฮู่ว์! ตกใจหมดเลย บันไดนี่เกิดจากเมฆก่อตัวกันจริงๆ หรือนี่!”
“เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ! ขึ้นไปดูกันหน่อย” กู้โม่เอ่ย ก่อนจะก้าวขึ้นไปคนแรก
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งเว่ยจึงปรับกลิ่นอายพลังวิญญาณในร่างกายก่อนจะตามขึ้นไป
เฟิ่งจิ่วเห็นพวกเขาสองคนกำลังตามขึ้นมา นางยิ้มจางๆ ก่อนเดินลงไป ไม่นานก็มาถึงข้างกายพวกเขาพลางเอ่ยว่า “พยายามให้ดีที่สุดก็พอ ไม่ต้องฝืน”
“ขอรับ นายท่าน” ทั้งสองคนรับคำ ในใจกลับคิดไปว่าไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ต้องขึ้นไปให้เกินร้อยขั้นให้ได้ ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเขาที่เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์เฟิ่ง ต่อไปจะกล้ามองหน้า ผู้อื่นได้อย่างไร
เฟิ่งจิ่วไม่รู้ความคิดของพวกเขา เพียงมองดูพวกเขาเดินขึ้นไป เมื่อเวลาผ่านไป เห็นเสื้อผ้าของพวกเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าเริ่มย่ำแย่ ลมหายใจเริ่มไม่สม่ำเสมอ ในตอนนี้ พวกเข ขาเดินมาถึงบันไดขั้นที่เก้าสิบสามแล้ว
เดิมทีนาง
