“ขอบคุณนายท่าน”
พวกเขารับคำ รู้ว่าพลังของตนเองไม่สามารถที่จะขึ้นไปได้ เพราะพลังแรงกดดันที่แข็งแกร่งเกินไป จะทำให้พวกเขารับไม่ไหว เพียงแต่ไม่รู้ว่าพอถึงตอนนั้นนายท่านจะใช้วิธีไหนพาพวกเขาข ขึ้นไป
ตกดึก พวกหลัวอวี่มาถึงบันไดสู่แดนเซียน พวกเขามองดูบันไดเมฆที่ราวกับทอดยาวลงมาจากเส้นขอบฟ้า อดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง
นี่ก็คือบันไดสู่แดนเซียนอย่างนั้นหรือ? ได้ยินว่ามีทั้งหมดเก้าหมื่นเก้าพันก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้น เดินขึ้นไปจากตรงนี้ก็สามารถไปยังโลกอีกใบหนึ่งได้เช่นนั้นหรือ? นึกมาถึง งตรงนี้ก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้
“อยากลองขึ้นไปสักครั้งจริงๆ” หลัวอวี่เอ่ยขึ้น ดวงตาจับจ้องไปที่บันไดสู่แดนเซียน
“ระดับวรยุทธ์อย่างพวกเจ้าขึ้นไปไม่ได้หรอก หนำซ้ำหากโชคไม่ดีอาจสูญเสียวรยุทธ์ทั้งหมดไปด้วย” ชายชราคนหนึ่งที่กำลังนั่งขัดสมาธิลูบหนวดและเอ่ยขึ้น
โดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะตอบรับหรือไม่ เขานั่งอยู่ตรงนั้นและพูดต่ออีกว่า “หากขึ้นกันได้ง่ายๆ ขนาดนั้น คงไม่มีใครทยอยไปจากที่นี่อย่างรวดเร็วหรอก”
“ข้าจะขึ้นไปกับพวกเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน! ดูว่าพวกเจ้าจะขึ้นไปได้ถึงขั้นที่เท่าไร” เสียงของเฟิ่งจิ่วดังมาจากข้างหลัง
พวกเขาหันกลับไปมอง
