เห็นเพียงเฟิ่งจิ่วเดินมากับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ข้างหลังยังมีเหลิ่งซวงที่กำลังอุ้มเด็กทารกและไป๋ชิงเฉิงที่กำลังเดินตามมา
“นายท่าน” พวกเขาขานเรียก
“ไปกันเถอะ! ภายในหนึ่งร้อยขั้น ข้าคิดว่าพวกเจ้าน่าจะพอไหว พยายามเต็มที่ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องฝืน แม้จะขึ้นไปไม่ถึง แต่ก็ทำให้จิตใจของพวกเจ้าแข็งแกร่งขึ้น นับเป็นการฝึกฝนที่ ไม่เสียเปล่า” นางกล่าว ก่อนจะให้พวกเขาเดินไปที่บันไดสู่แดนเซียน
ได้ยินอย่างนั้น พวกเขารีบรับคำทันที “ขอรับ” พวกเขาสาวเท้าไปข้างหน้า หลังจากสูดหายใจลึกๆ ก็ก้าวขึ้นบันไดสู่แดนเซียน
เฟิ่งจิ่วหันมาพูดกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ข้างๆ “ข้าจะขึ้นไปกับพวกเขาสักรอบ พวกท่านนั่งพักตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน!”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า ก่อนจะพาเหลิ่งซวงและไป๋ชิงเฉิงรวมถึงฮุยหลางกับอิ่งอีนั่งพักที่ด้านหนึ่ง
ตอนนี้ล่วงเข้าสู่กลางคืนแล้ว เดิมถึงเวลาที่ทุกคนต้องพักผ่อนแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าจะยังมีคนฉวยโอกาสตอนกลางคืนขึ้นบันไดสู่แดนเซียนอีก ในตอนนั้นเอง เหล่าผู้ฝึกตนที่ตอนแรกกำลัง งนอนก็ลุกขึ้นนั่ง ทั้งหมดต่างก็จ้องไปยังกลุ่มคนที่กำลังจะขึ้นบันไดสู่แดนเซียน
กลุ่มนั้นมีผู้ชายสี่คน ดูแล้วล้วนยังหนุ่มแน่น อีกทั้งเ
