รียกได้ว่าวรยุทธ์ต่ำกว่าพวกเขาที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด ส่วนสตรีชุดสีแดงที่เดินตามหลังพวกเขานั้น ฝีเท้าเบาหวิว ชายเสื้อส สีแดงปลิวไหว ชายกระโปรงสะบัดสูงเล็กน้อย ดูน่าหลงใหลอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะยิ่งเมื่อสตรีชุดแดงเดินตามหลังสี่คนนั้นด้วยท่าทางราวกับกำลังคอยคุ้มกัน ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจ เป็นเพียงสตรีนางหนึ่ง เหตุใดจึงได้ดูมั่นใจถึงเพียงนั้นกันนะ ?
“เอ๊ะ? สตรีนางนี้หน้าคุ้นมาก เหมือนเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง คนที่ขึ้นไปบนบันไดสู่แดนเซียนแล้วกลับลงมาในตอนสุดท้าย” ผู้ฝึกตนคนหนึ่งพูดขึ้น เขาจ้องสตรีชุดแดงขณะพูด ก่อนจะพึ มพำอีกว่า “ครั้งที่แล้วนางแต่งตัวเป็นผู้ชาย แต่ใบหน้านั้น ดูแล้ว…คล้ายคนเดียวกันมาก”
“ดูสิ ขึ้นไปแล้วจริงๆ ด้วย” มีคนตะโกนขึ้นมา ก่อนชี้ไปทางกลุ่มคนที่ขึ้นบันไดสู่แดนเซียน
พวกเขาอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครขึ้นไปตอนกลางคืนเลย ไม่รู้ว่ากลางวันกับกลางคืนมีอะไรต่างกัน
ขณะเดียวกัน พวกเหลิ่งหวาที่กำลังขึ้นบันไดสู่แดนเซียน เพียงก้าวเท้าขึ้นไปก็รู้สึกเพียงว่ากำลังตกลงไปในความว่างเปล่า ในตอนนั้นเอง เสียงของนายท่านก็ดังขึ้นข้างหูของพวกเข ขา
“ต้องปรับพลังวิญญาณให้สมดุลกัน อาศัยพล
