ที่อยู่ในโลกใบเดียวกัน แต่สิ่งที่มองเห็นกลับต่างกัน นั่นทำให้พวกเขาอดที่จะรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
เฟิ่งจิ่วเดินตามอยู่ข้างหลัง มองพวกเขาก้าวขึ้นไปข้างบน เห็นว่าพอถึงขั้นที่แปดสิบกว่า ฟั่นหลินกับหลัวอวี่รวมถึงตู้ฝานเริ่มมีเหงื่อออกมาบริเวณหน้าผาก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ย แต่กลับยังคงกัดฟันพยายามเดินขึ้นต่อไป
ยามเห็นพวกเขายกเท้าพยายามก้าวขึ้นไป แต่กลับไม่อาจทำได้ เสียงของเฟิ่งจิ่วก็ดังขึ้นในหัว
“แปดสิบแปดขั้น ไม่เลวแล้ว พวกเจ้าลงไปก่อนเถอะ! ให้เหลิ่งซวงกับชิงเฉิง แล้วก็ฮุยหลางกับอิ่งอี่ขึ้นมา”
พวกเขาตั้งจิตมั่น พอได้ยินคำสั่งของนางจึงเงยหน้ามองข้างบน พอเห็นภาพตรงหน้าก็อดตะลึงไม่ได้ นึกไม่ถึงเหลิ่งหวากลับเดินอยู่ข้างหน้าพวกเขา หนำซ้ำเขายังคงก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ๆ อีกด้วย
พวกเขาอดประหลาดใจไม่ได้ แต่กลับไม่ได้พูดอะไร เพียงหันไปคารวะเฟิ่งจิ่ว จากนั้นก็เดินกลับลงไป
เฟิ่งจิ่วมองดูพวกเขาเดินลงไป ก่อนจะหันไปมองเหลิ่งหวา จากนั้นก็ก้าวตามขึ้นไป
เหลิ่งหวาเดินขึ้นไปข้างบนเรื่อยๆ ทางข้างหน้าขาวโพลนไปทั้งแถบ เขาไม่รู้ว่าตนเองเดินขึ้นมากี่ขั้นแล้ว รู้เพียงว่าหากก้าวเพิ่มได้หนึ่งขั้นเขาก็จะก้าวต่อไปเรื่อยๆ
