ผมเล็กน้อย อ้าปากหาว ก่อนบอกว่า “วันนี้พวกเราไม่เดินทางแล้ว อยู่ที่นี่รอพวกฮุยหลางกลับมาก็แล้วกัน!”
“ขอรับ” ทุกคนรับคำ ครั้นเห็นว่าตื่นกันหมดแล้วจึงเริ่มเตรียมอาหาร บางคนต้มข้าวต้ม บางคนใช้ก้อนหินมาทำเป็นเตาแล้วผัดผักสองสามจาน
ในห้วงมิติของพวกเขามีอาหารและอุปกรณ์อยู่มากมาย ขอแค่ก่อกองไฟ อยากกินอะไรก็เอาออกมาทำ ไม่เหมือนกับอยู่ในป่าสักนิด ตรงกันข้ามยังสะดวกสบายราวกับอยู่ลานหลังบ้านอย่างไรอย่างน นั้น
เฟิ่งจิ่วเดินไปที่ตาน้ำแห่งนั้น ตั้งใจจะล้างหน้าล้างง่ายๆ พอเดินไปถึงที่นั่น ก็เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินเข้ามาหา
“ท่านล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วหรือ” เฟิ่งจิ่วถาม เหมือนเขาถืออะไรบางอย่างไว้ในมือ นางจึงชะโงกหน้าไปดู
“เป็นผลซานเหมย เมื่อครู่ข้าเห็นมันขึ้นข้างหน้านั่นเยอะมาก จึงเด็ดมาให้เจ้ากินสักหน่อย” เขายื่นใบไม้ห่อซานเหมยมาให้ “กินได้เลย ข้าล้างแล้ว”
“เอ๊ะ? มีของอย่างนี้ด้วยหรือ ซานเหมยนี่เปรี้ยวอมหวาน อร่อยมาก” เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้น ก็ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว นางรับไปอย่างดีใจ “ขอบคุณ”
“เด็กโง่ ยังจะมาขอบคุณอะไรข้าอีก” เขาส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างรักใคร่
“เด็ดมาจากที่ใดกัน มีอีกหรือไม่ พวกเราไ
