ปเด็ดกันอีกเถอะ” เฟิ่งจิ่วบอก นางหยิบขึ้นมากินหนึ่งพวงพลางป้อนเขาไปด้วย
เซวียนหยวนโม่เจ๋ออ้าปากกิน ก่อนจะตอบว่า “ทางนั้นมีเยอะเลย เจ้าอยากกินพวกเราไปเด็ดอีกก็ได้”
“ดี ข้าไปล้างหน้าก่อน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินไปที่ตาน้ำพร้อมกับนาง พอนางล้างหน้าเสร็จ ก็พานางไปที่ที่มีซานเหมยขึ้น “ที่นี่แหละ เจ้าดู มีอยู่เยอะมาก”
“ว้าว! มีเยอะมากจริงๆ ด้วย” นางมองซานเหมยสีแดงมากมายที่ห้อยอยู่ตรงนั้น ก่อนยิ้มจนตาหยี “ซานเหมยพวกนี้หากเอามาทำผลไม้กวนกับน้ำผลไม้ จะต้องอร่อยมากแน่ๆ ไม่ได้การ ข้าต้อ องฉวยโอกาสตอนที่พวกฮุยหลางยังไม่กลับมาเด็ดพวกนี้ออกมาให้หมด”
นางหยิบภาชนะออกมา หมายจะเดินเข้าไป แต่กลับถูกเซวียนหยวนโม่เจ๋อรั้งไว้ก่อน นางหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง ถามว่า “ทำไมหรือ”
“ซานเหมยพวกนี้มีหนาม เจ้ายืนอยู่ตรงนี้ก็พอ ข้าเด็ดให้เจ้าเอง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อบอก ก่อนจะม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินเข้าไป
………………………………….
