ม่ได้รีบเร่งขนาดนั้น วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางก็ยังไม่สาย” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนยิ้มเอ่ยว่า “เนื้อย่างเพิ่งย่างเส สร็จ ยังมีอาหารอย่างอื่นอีก พวกเจ้ากินเยอะๆ”
“ขอบคุณภูตหมอ” ทั้งสองรับคำ ก่อนจะเดินไปด้านหนึ่ง ส่วนหงส์ไฟกระพือปีกลงมาข้างกายนาง
พวกเขาพักผ่อนเอาแรงที่นี่ กระทั่งเช้าตรู่วันต่อมาพวกเขาก็ขี่กระบี่บินมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง ในป่า อสูรกลืนเมฆากับเหล่าไป๋วิ่งฝ่าดงหญ้าอยู่บนพื้น ตามพวกเขามาจนถึงบันไดส สู่แดนเซียน…
ยามหัวค่ำ เมื่อเข้าใกล้จุดหมายปลายทางมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาก็ผ่อนความเร็วในการเดินทาง เฟิ่งจิ่วจูงมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อ หันกลับไปมองทุกคนที่อยู่ข้างหลัง “บันไดสู่แดนเซียนต้องมี พลังสูงระดับหนึ่งจึงจะขึ้นไปได้ พลังของพวกเจ้าในตอนนี้ยังขึ้นไมได้ แต่พอไปถึงที่นั่น หากไม่ลองดูหน่อยก็น่าเสียดาย”
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! พอตกดึก พวกเจ้าไปดูเส้นทางเซียนที่เชื่อมต่อกับโลกอีกใบหนึ่งบนบันไดสู่แดนเซียนก็แล้วกัน”
