เรามีคนน้อย เดาว่าตลอดเส้นทางการเดินทางคงจะถูกหมายหัวอีก เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! นอกจากหงส์ไฟ ให้เหล่าไป๋กับอสูรกลืนเมฆาออกมาเดินยืดเส ส้นยืดสายข้างนอก” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนจะมอบหมายให้เหลิ่งซวงดูแลห้าวเอ๋อร์ ส่วนนางลุกขึ้นแล้วสาวเท้าไปข้างหน้า
“ทรัพย์สินบนตัวคนพวกนี้เก็บไปให้หมดอย่าให้เหลือ”
“นายท่านวางใจ พวกข้ารู้ดี” หลัวอวี่ฉีกยิ้ม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินมายืนข้างกายนาง กล่าวว่า “ครั้งที่แล้วเจ้าเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้เพียงลำพังหรือ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ท่านยังไม่รู้จักข้าอีกหรือ คนที่สมควรฆ่าข้าล้วนฆ่า ไม่เคยใจอ่อน แต่ว่าครั้งที่แล้วน่ะหรือ! ข้าไม่ได้เจอพวกไม่ดูตาม้าตาเรือพวกนี้ อีกอย่างตอนนั้นข้าเดินทาง คนเดียวสะดวกสบาย และไม่เป็นที่สังเกต”
“นายท่าน บันไดสู่แดนเซียนปรากฏปีละครั้ง แต่ละปีมีผู้คนมามากมายใช่หรือไม่” ตู้ฝานถาม
“ทั้งใช่และไม่ใช่” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนอธิบายเสริมว่า “คนส่วนมากหลังจากถูกแรงกดดันดีดลงมา สถานเบาก็คือได้รับบาดเจ็บสูญเสียวรยุทธ์ บางคนแม้แต่ชีวิตยังรักษาไว้ไม่ได้ ไม่ใช่เรื่อง งเล่นๆ เลยล่ะ ด้วยเหตุผลนี้ หากไม่ใช่คนที่มีจิตใจแข็งแกร่งจริงๆ ก็ไม่อาจเดินขึ้นไปได้” ขณะกำลังเอ่ย ก็เห็นเงาร่
