บทที่ 825 เจียงจิ่งถง เจ้าคนชั่ว!
“คนที่เจ้าต้องขอบคุณไม่ใช่ข้า แต่เป็นจูต้าเหนียง” เยี่ยนเหออันเอ่ยเตือน
“ฮิฮิ! ข้ารู้แล้ว ข้ายังไม่ได้เจอจูต้าเหนียงนี่นา เจ้าก็ช่วยถ่ายทอดคำพูดให้ข้าหน่อยเถอะ จริงด้วย ยังมีของสิ่งนี้ เจ้าช่วยเอาไปให้จูต้าเหนียงที…” ว่าแล้ว อวี๋จิ้งฉีก็บอกให้เด็กรับใช้เอาถุงผ้าห่อใหญ่มาให้
“นี่คืออะไร?”
“แม่ข้าเตรียมไว้ให้น่ะ เย็นวานข้าเอาเส้นมันเทศกลับไปด้วย คิดไม่ถึงว่าเช้าวันนี้ท่านแม่จะให้ห้องครัวนำมาลวกในน้ำแกงไก่ รสชาตินั้น…เจ้าเคยกินมาแล้ว น่าจะรู้ดี” ยามนี้เพียงคิดถึง อวี๋จิ้งฉีก็ยังจดจำรสชาตินั้นได้ดี
เขาพอจะเข้าใจแล้ว เจ้าเส้นมันเทศนี้ตัวมันเองไม่ได้มีรสชาติอันใด แต่มันจะซึมซับรสชาติของอย่างอื่น ไม่ว่าจะใช้น้ำแกงแบบใดก็จะทำให้มีรสชาติอร่อยกว่าเดิม กอปรกับความเหนียวนุ่มของตัวมันเอง กล่าวได้ว่าบุรุษสตรีเด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนรับประทานได้ ไม่มีที่จะไม่โปรดปราน
ทว่าน่าเสียดายที่มันมีน้อย สองชั่งนี้ก็เป็นคนอื่นปันมาให้อีกที
เยี่ยนเหออันพยักหน้า “อืม”
นี่ยังไม่เท่าไหร่ ถ้าบ้านซุ่นเต๋อทำน้ำแกงเปรี้ยวเผ็ดได้เมื่อไหร่ นั่นต่างหากถึงจะเรียกว่าสุดยอด!
น่าเสียดาย จูต้าเหนียงบอกว่าถ้าต้องการทำก๋วยเตี๋ยวเปรี้ยวเผ็ด นอกจากต้อง ‘เปรี้ยว’ แล้ว ยังต้องมีรสชาติ ‘เผ็ด’ อีกด้วย ตอนนี้พวกเขายังไม่มีวัตถุดิบ ต้องรอให้ถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว…
แต่เรื่องนี้เขายังไม่บอกอวี๋จิ้งฉีชั่วคราว
