เพราะถ้าอีกฝ่ายอยากได้เหมือนกัน ส่วนที่เขาได้รับก็จะน้อยลงน่ะสิ
กระแสนิยมตั๋วขอบคุณที่อุดหนุนยังไม่สร่างซา ชุดสิบสองราศีก็โด่งดังขึ้นมาในเวลาเดียวกัน
ต่างจากก่อนนี้ที่โด่งดังอยู่ข้างนอก ครานี้กลับโด่งดังอยู่ในโจวเสวีย
คนที่เคยเห็นก็จะเอาไปคุยโอ้อวดกับคนอื่นด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง ทำให้คนอื่นรู้สึกคันยุบยิบในใจ
“ชุดสิบสองราศีวิเศษวิโสตรงไหน พวกเราใช่ว่าจะไม่เคยเห็นมาก่อน สำนักจิตรกรรมก็มีจิตรกรเยอะแยะ”
“ไม่เหมือนกัน ข้าก็อธิบายไม่ถูก ถ้าเจ้ามีโอกาสได้เห็นก็จะรู้เอง ของสิ่งนั้นดูแวบเดียวก็มองออกว่าต่างจากภาพวาดทั่วไปที่พวกเราคุ้นเคยกัน ถึงจะเป็นคนที่อ่านหนังสือไม่ออกมาเห็นก็ยังต้องชอบ”
“วิเศษอย่างที่เจ้าพูดเชียว?”
“เจ้าเคยเห็นตั๋วขอบคุณที่อุดหนุนแล้วใช่ไหม? ชุดสิบสองราศีน่าสนใจกว่าอันนั้นเสียอีก”
……
ยิ่งพูดเช่นนี้ก็ยิ่งมีคนอยากเห็น
เมื่อพวกเขาสอบถามจนรู้ว่าชุดสิบสองราศีอยู่ในมือใครก็ตรงมาล้อมอวี๋จิ้งฉีเอาไว้ทันที กดดันให้เขานำสิ่งของออกมาแสดงให้ดู
“สหายอวี๋ อย่าใจแคบไปหน่อยเลยน่า เอาออกมาให้ทุกคนชมดูหน่อยเถอะ”
“ใช่แล้ว ดีชั่วอย่างไรพวกเราก็เป็นสหายร่วมสำนักกันนะ ข้าไม่แย่งเจ้าหรอก”
“สหายอวี๋ ปกติข้าก็ดูแลเจ้าดีอยู่ใช่ไหม? เห็นแก่มิตรภาพของพวกเรา…”
……
บ้างข่มขู่ บ้างอ้างความสัมพันธ์
บริเวณประตูห้องเรียนมีคนมาออกันแน่นขนัด
อาจารย์จินเดินผ่านมาเห็นก็เข้าใจว่าพวกลูกศิษย์กำลังมีเรื่องอะไ
