บทที่ 824 ท่านยังมีเหลืออยู่ไหม?
“อะไรนะ?” เย่อวี๋หรานยังนึกไม่ออก
แม้ตั๋วขอบคุณที่อุดหนุนจะเป็นความคิดของนาง แต่นางเพียงต้องการประเมินการตอบรับของตลาดเท่านั้น ไม่ได้คาดไว้ว่ามันจะโด่งดังเช่นนี้
กลายเป็น ‘ตั๋วรางวัล’ ที่คนทั้งหลายอยากจับได้มากที่สุด
“ตั๋วขอบคุณที่อุดหนุน ก็คือตั๋วจับฉลากที่ท่านจัดเตรียมไว้สำหรับงานฉลองเปิดกิจการรถลากของพรรคซานไห่น่ะขอรับ…ตั๋วขอบคุณที่อุดหนุน!” อวี๋จิ้งฉีวาดไม้วาดมือพลางเอ่ยว่า “จูต้าเหนียง ท่านคงยังไม่รู้กระมัง ตั๋วสิบใบนั้นของท่านโด่งดังแล้ว คนมากมายล้วนอยากได้”
เยี่ยนเหออันยังพูดเสริมขึ้นมาว่า “เขาเดิมพันกับคนอื่นไว้ว่าใครจะสามารถหาตั๋วแบบนั้นมาได้หนึ่งใบ คนแพ้จะต้องเลียนแบบสุนัข”
“จิ้งฉี เจ้าเด็กน้อยจริง ๆ!” จูชีคิดไม่ถึงเลยว่าการเดิมพันที่แม้แต่เขาก็ยังไม่คิดจะเข้าร่วมแบบนี้ คนแบบอวี๋จิ้งฉีกลับเข้าร่วมเสียได้
ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ!
“ใครเด็กน้อย? เจ้านั่นแหละที่เด็กน้อย คนทั้งบ้านเจ้าล้วนเด็กน้อย!” ใครล้วนสามารถพูดให้เขาได้ มีเพียงจูชีเท่านั้นที่ไม่ได้ อวี๋จิ้งฉีระเบิดออกมาทันที
“แค่กแค่ก!” เยี่ยนเหออันกระแอมสองคราแล้วเอ่ยเตือนเขา “ครอบครัวของซุ่นเต๋อมีจูต้าเหนียงด้วยนะ…”
อวี๋จิ้งฉีแทบร้องไห้ออกมาแล้ว ‘ฮือฮือ…ปากไว ปากไวไปแล้ว ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ทำให้จูต้าเหนียงโกรธแล้วไหม?’
เขาไม่กล้าดูสีหน้าเย่อวี๋หราน กลัวว่าตนเองมองไปแล้วจะได้เห็นใบห
