น้ากรุ่นโกรธของอีกฝ่าย
เย่อวี๋หรานเห็นท่าทางทะเลาะกับจูชีเหมือนเด็ก ๆ ของอวี๋จิ้งฉีแล้วก็รู้สึกเหมือนกำลังมองต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าอย่างไรอย่างนั้น รู้สึกว่าน่าสนใจมาก
แต่ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าสนิทกับจูชี ไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน
มีใครสักคนมาทะเลาะกับจูชีก็ดีเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
รู้สึกว่าพออายุมากขึ้นแล้วนึกย้อนกลับมาคงจะน่าสนุกมาก
“เหม่ออะไรอยู่? ยังอยากได้สิ่งของอยู่ไหม? ถ้าอยากได้ก็รีบขออภัยจูต้าเหนียงสิ” เยี่ยนเหออันเห็นอวี๋จิ้งฉีมีท่าทางโง่งมอย่างนั้นก็กลัวว่าเขาจะไปต่อไม่ได้ จึงช่วยส่งบันไดลงให้
ช่วยไม่ได้ ถึงเขาจะรู้ว่าจูต้าเหนียงไม่มีทางโกรธเพราะเรื่องแค่นี้ แต่อวี๋จิ้งฉีไม่รู้นี่นา
“จูต้าเหนียง ขออภัยขอรับ…” อวี๋จิ้งฉีกล่าวขอโทษเย่อวี๋หรานด้วยใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ “ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่ปากไวไปหน่อย พูดล้อเล่นกับซุ่นเต๋อ…”
เย่อวี๋หรานยิ้ม “ข้ารู้ ไม่ถือสาหรอก เมื่อครู่นี้เจ้าบอกว่าอยากได้ตั๋วขอบคุณที่อุดหนุนใช่ไหม ถ้าเป็นแบบร่างที่พวกเขาใช้ฝึกฝีมือจะได้หรือไม่?”
อวี๋จิ้งฉีรีบพูดขึ้นมาทันที “ได้ ได้ขอรับ ย่อมได้อยู่แล้ว ขอแค่คล้ายกันก็พอ”
“เจ้ารอสักครู่ ข้าจะให้ซุ่ยเอ๋อไปหยิบมาให้” เย่อวี๋หรานร้องเรียกซุ่ยเอ๋อ ให้ไปหยิบแบบร่างที่นางเก็บเอาไว้ออกมา
ถึงจะบอกว่าเป็นแบบร่าง แต่ตอนนั้นหลังจากตัดกระดาษเสร็จแล้วก็นำมาให้เยี่ยนเหออันกับจูชีทดลองทันที พอจับความรู้สึกได้แล้วค่อยเริ่มทำตั๋วจับฉล
