ากอย่างจริงจัง
ตอนแรกเย่อวี๋หรานอยากทำเป็นชุดสิบสองราศี แต่ภายหลังนางเองก็ชอบเหมือนกันจึงเก็บเอาไว้แล้วเลือกใหม่มาสิบใบ
ด้วยเหตุนี้ เมื่ออวี๋จิ้งฉีเห็นชุดสิบสองราศีนั้นก็อุทานอย่างยินดี “สวรรค์?! มีแบบนี้ด้วย เห็นไหม เหออัน ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องมี…ข้าจะเอาอันนี้!”
เขาคว้าชุดสิบสองราศีนั้นมาโดยไม่ลังเล
เช่นเดียวกับตั๋วขอบคุณที่อุดหนุน จูชีเป็นคนวาดรูปสัตว์หน้าตาน่ารักน่าชังทั้งสิบสองตัวนั้น ส่วนลายมือเป็นของเยี่ยนเหออัน ถึงจะขนาดเท่าฝ่ามือ แต่ก็น่ารักยิ่ง
เย่อวี๋หรานยังให้คนนำไปเปี่ยว*[1]เอาไว้ ทำให้ดูดีมีระดับกว่าเดิม
เยี่ยนเหออันรู้สึกเหนือความคาดหมาย “จูต้าเหนียง ทำไมถึงนำไปเปี่ยวหรือ?”
เขาคิดไปเองหรือเปล่า เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าดูเหมือนใบที่เก็บไว้จะเป็นใบที่ดีที่สุดเลยเล่า?
นอกจากนี้ ทำไมเขาไม่เคยรู้เลยว่ามีชุดสิบสองราศีนี้ด้วย?
“ตอนแรกข้าตั้งใจว่าจะสะสมเอาไว้เอง” เย่อวี๋หรานกล่าวพร้อมยิ้มกว้าง “ไม่นำไปเปี่ยวแบบนี้ก็ดูเหมือนจะขาดอะไรไป เป็นอย่างไรบ้าง ไม่เลวเลยใช่ไหม?”
เยี่ยนเหออันมีสีหน้าชื่นชม “ไม่เลวเลยจริง ๆ ดูดีกว่าตอนนั้นมาก”
เขานึกดีใจที่ตนเองไม่ได้ทำอย่างสุกเอาเผากิน แต่ตั้งใจเขียนอย่างบรรจง ถ้าลายมือเช่นนั้นถูกนำไปแสดงต่อหน้าคนอื่นคงขายหน้าแย่
“หา จูต้าเหนียง ท่านตั้งใจว่าจะสะสมเอาไว้? เช่นนั้น…” อวี๋จิ้งฉีรู้สึกหนักใจขึ้นมา เขาชอบชุดสิบสองราศีมากจริง ๆ แต่นี่กลับเป็นขอ
