งสะสมของจูต้าเหนียง ถ้าเขายังจะรับมา นั่นไม่เกินไปหน่อยหรือ?
พอไปเลือกแบบร่างอันอื่นก็ไม่มีอันที่เข้าชุดกัน ครั้นได้เห็นอันที่ดีกว่าจึงรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป
“ข้าบอกว่าตอนแรก ในเมื่อเจ้าเป็นสหายร่วมสำนักของเหออันกับเจ้าเจ็ด ทั้งยังชอบขนาดนั้น ก็ย่อมต้องยกให้เจ้าอยู่แล้ว” เย่อวี๋หรานผลักไปตรงหน้าอวี๋จิ้งฉีแล้วเอ่ยว่า “หวังว่าเจ้าจะเก็บรักษาอย่างดี ชุดสิบสองราศีนี้มีเพียงชุดเดียวเท่านั้น หาที่อื่นไม่ได้อีกแล้ว”
“ไม่ค่อยดีกระมัง? จูต้าเหนียง นี่เป็นของสะสมของท่าน…” อวี๋จิ้งฉีกัดฟันพูด “เอาอย่างนี้ ข้าจะเลือกใหม่จากแบบร่างพวกนี้ก็แล้วกัน ถึงอย่างไรก็เป็นแค่การเดิมพัน แค่เอาไปสักใบก็พอแล้ว”
“นั่นไม่ได้หรอก ในเมื่อเป็นการเดิมพัน ถ้าสามารถชนะอย่างงดงามได้ก็ต้องชนะอย่างงดงามหน่อยสิ” เย่อวี๋หรานบอกให้ซุ่ยเอ๋อยกกระถางไฟมา แล้วเอาแบบร่างที่เหลือไปเผาจนหมด
อวี๋จิ้งฉีตกใจ “จูต้าเหนียง ท่านทำอะไรน่ะ ทำไมถึงเอาไปเผาแบบนั้น? ยังดี ๆ อยู่เลย…”
แม้จะเทียบชุดสิบสองราศีไม่ได้ แต่ยังสามารถเลือกใบที่ใช้ได้มาสักหลายใบ
“แต่ไหนแต่ไรมาของหายากจึงจะล้ำค่า ของพวกนี้ถ้ามีมากก็ไม่ล้ำค่าแล้ว ตอนนี้ ชุดสิบสองราศีนี้เป็นชุดสุดท้ายอย่างแท้จริง ถึงวันหน้าจะวาดอีกครั้งก็เป็นการเลียนแบบผลงานของตนเองอยู่ดี”
เยี่ยนเหออันได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจเจตนาของนาง “จูต้าเหนียงต้องการเพิ่มมูลค่าให้ชุดสิบสองราศีกับตั๋วขอบคุณที่อุดหนุ
