กับลืมคารวะ รีบสาวเท้าวิ่งเข้าไปในวังเพื่อรายงาน
ครั้นจักรพรรดิเซวียนหยวนได้ยินรายงานจากทหารว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วกลับมาแล้ว เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
พวกเขากลับมาแล้วหรือ? เขาทั้งรู้สึกดีใจและประหม่า สองคนนี้ไปแผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำนานถึงเพียงนี้ ในที่สุดก็รู้จักกลับมาเยี่ยมเยือนเสียที
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจูงมือเฟิ่งจิ่วเข้ามาในตำหนัก ทั้งสองค้อมกายคารวะ “ถวายบังคมเสด็จพ่อ”
“องค์จักรพรรดิ” เฟิ่งจิ่วขานเรียกเช่นกัน เพียงแต่นางอุ้มเด็กทารกไว้ จึงทำได้เพียงก้มหัวให้เล็กน้อยเท่านั้น
ยามจักรพรรดิเซวียนหยวนเห็นเด็กทารกในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่ว เขาเผยรอยยิ้มดีใจออกมาทันที “นะ…นี่เป็นลูกของพวกเจ้าสองคนหรือ หลานของข้าใช่หรือไม่ เร็วเข้า รีบอุ้มมาให้ข้าดู”
ทั้งสองมองหน้ากันยิ้มๆ เฟิ่งจิ่วอุ้มเด็กเดินเข้าไปหา หลังจากที่เขารับไปอุ้มด้วยความดีใจ ก็ถามขึ้นว่า “ทำไมหน้าตาไม่เหมือนพวกเจ้าสองคนเล่า”
ทั้งสองยิ้มตอบว่า “นี่เป็นเด็กที่พวกข้าเก็บมาเลี้ยง”
………………………………….
