ี่นั่นมีตำนานเล่าขานมากมายจริงๆ เพียงแต่พวกเจ้าจะหาพบหรือ ได้ยินมาว่าบันไดสู่แดนเซียนนั้นไม่ได้ขึ้นกันง่ายๆ หากไม่ระวังอาจตกลงมาและสูญเสียวรยุทธ์ทั้งหมดไปได้”
“พวกหม่อมฉันหาพบแล้วเพคะ อีกอย่างหม่อมฉันก็เคยไปมาก่อนแล้ว ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวเลย” เฟิ่งจิ่วตอบ
“ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจแล้ว เช่นนั้นข้าก็เคารพการตัดสินใจของพวกเจ้า เพียงแต่ไม่ว่าเรื่องใดล้วนต้องระวัง” จักรพรรดิเซวียนหยวนกำชับ “พวกเจ้าไม่ได้กลับมานานแล้ว ไปพักผ่อนก่อนเถอะ ค่ำๆ ข้าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับ”
“ไม่ต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนค่ำข้าจะพาพวกเขาไปเดินเล่นในเมือง พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางแล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า
จักรพรรดิเซวียนหยวนพยักหน้า “ก็ดี ตามใจพวกเจ้า ไปเถอะ!”
ทั้งสองถอยออกไป ก่อนจะพาทุกคนที่อยู่นอกตำหนักไปพักผ่อน
เฟิ่งเยี่ยที่ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยพาหยางหยางเดินไปทั่ววัง เหลิ่งหวาก็ตามพวกเขาสองคนไปด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้ทั้งสองหนีออกจากวังในตอนที่ทุกคนไม่ทันระวัง
ส่วนพวกหลัวอวี่กำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว พวกเขาดื่มกินกันในสวนดอกไม้ เหลิ่งซวงกับไป๋ชิงเฉิงพาห้าวเอ๋อร์ไปพักผ่อนในเรือน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วดื่มสุรา
