กันอยู่ในลานบ้าน ที่นี่ไม่ใช่จวนเฟิ่ง ด้วยเหตุนี้ เมื่อมาถึงที่นี่นางจึงเก็บเหล่าสัตว์พันธสัญญาคู่ชีวิตไว้ในห้วงมิติ รอบข้างจึงเงียบสงบขึ้นไม่น้อย
“พรุ่งนี้ก็จะไปเลยหรือ รีบร้อนเกินไปหรือไม่ พวกเราไปแล้วคงไม่ได้กลับมาง่ายๆ” เฟิ่งจิ่วถาม ขณะคีบอาหารขึ้นมากิน
“อยู่ที่นี่นานก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำ ไม่สู้ออกเดินทางเร็วหน่อยดีกว่า” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบ ก่อนจะรินสุราดื่ม
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งสองกินดื่มอยู่ในลานบ้าน จากนั้นก็งีบหลับไปครู่หนึ่ง กระทั่งหัวค่ำจึงพาพวกเฟิ่งเยี่ยไปเดินเที่ยวในเมือง
เช้าตรู่วันต่อมา ท้องฟ้ายังไม่สว่าง พวกเขาก็นั่งเรือบินจากไปแล้ว…
หลายวันต่อมา เรือบินเข้าสู่เขตแผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำ เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางเริ่มไม่มีอารมณ์ฝึกวรยุทธ์ต่อแล้ว เพราะพวกเขารู้ว่าใกล้ถึงเวลาที่ต้องแยกจากกันแล้ว
เฟิ่งจิ่วสังเกตเห็นทุกอย่าง วันนี้จึงเรียกเด็กทั้งสองคนที่ห่อเหี่ยวไร้ชีวิตชีวามาคุยด้วย นางยิ้มก่อนถามว่า “เป็นอะไรไป ไม่อยากกลับไปฝึกตนหรือ หรือว่าไม่อยากแยกจากพวกเรากัน”
“ไม่อยากแยกจากพวกเจ้า” เฟิ่งเยี่ยตอบเสียงอ่อยๆ เคยชินกับการมีพวกเขาอยู่ข้างๆ มานาน จู่ๆ ต้องแยกจากกัน ไม่แปลกที่จะรู้ส
