ห้กวนสีหลิ่น
“ฮะๆ เหลิ่งหวา ขอบใจเจ้ามาก” กวนสีหลิ่นรับไปด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ต้องเกรงใจ เช่นนั้นข้ากลับก่อน ขอให้พี่ชายกวนกับพี่สะใภ้อยู่กันอย่างมีความสุข มีลูกเร็วๆ” อวยพรจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป
กวนสีหลิ่นปิดประตู ยกบะหมี่ไปนั่งที่โต๊ะ ได้ยินเสียงน้ำที่ดังมาจากด้านหลังฉากบังลม อดที่จะรู้สึกคอแห้งขึ้นมาไม่ได้ เขาชะโงกหน้าไปมองหลังฉากบังลมเล็กน้อย เห็นเพียงเงาร่างเลือนราง แต่ความเลือนรางไม่ชัดเจนนี้เองที่ทำให้เขายิ่งรู้สึกเหมือนมีไฟแผดเผาร่างกาย
เขารีบเทน้ำดื่มทันที พอดื่มน้ำก็รู้สึกว่าไฟในร่างกายค่อยมอดลงหน่อย นั่งรออยู่ไม่นานก็เห็นเรือนร่างแบบบางหลังฉากบังลมก้าวเท้าออกจากอ่างอาบน้ำ ขาอันเรียวยาว เอวบางอรชร หน้าอกที่มีส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตำราร่วมหอที่พวกหลัวอวี่เอาให้เขา
นึกถึงภาพแต่ละฉากที่วาดไว้ในนั้น กอปรกับเห็นเรือนร่างอันเย้ายวนที่อยู่หลังฉากบังลม เขารู้เพียงว่าไฟอันร้อนรุ่มที่เขาเพิ่งสยบลงไปอย่างยากเย็นกลับมาลุกโชนอีกครั้งแล้ว และครั้งนี้มันก็ลุกไหม้จนไม่อาจควบคุมได้อีก
แต่เมื่อเขาหันไปมองอีกครั้ง กลับเห็นเงาร่างอรชรที่อยู่ด้านหลังฉากบังลม
