ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในมือถือเสื้อตัวหนึ่งไว้ ท่าทางนางเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก เขาจึงอดถามออกไปไม่ได้ว่า “อาจิง เจ้าเสร็จหรือยัง” ครั้นเสียงเปล่งออกมาจากริมฝีปาก เขาก็พบว่าเสียงของตนเองนั้นแหบพร่ากว่าปกติ
“ขะ…ข้าใกล้เสร็จแล้ว…”
เยี่ยจิงกลัวเขาจะเข้ามา แต่พอก้มมองตัวเสื้อกึ่งโปร่งใสในมือ หน้าของนางถึงกับร้อนผ่าวไปทั้งดวง นางรู้สึกอายและประหม่ายิ่งนัก
เฟิ่งจิ่วนะเฟิ่งจิ่ว บอกว่าจะเตรียมเสื้อผ้าให้นาง ที่แท้ก็ชุดนี้เองหรือ? แต่ว่าชุดนี้จะให้นางใส่ออกไปได้อย่างไรเล่า? นางไม่เคยเห็นเสื้อผ้าที่น้อยชิ้นถึงเพียงนี้มาก่อน ทั้งหน้าตายังแปลกประหลาดเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเฟิ่งจิ่วไปเอามาจากที่ไหน?
“อาจิง?”
กวนสีหลิ่นเอ่ยเรียกอย่างสงสัยอีกครั้ง ทำไมนางเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเล่า?
“หา?”
“เป็นอะไรไป?” กวนสีหลิ่นลุกขึ้น เดินไปทางฉากกั้นลม “ให้ข้าช่วยหรือไม่?”
เยี่ยจิงดวงตาเป็นประกายขึ้นมา “ท่านช่วยไปหยิบเสื้อผ้าที่ตู้มาให้ข้าชุดหนึ่ง”
………………………………….
