ก็ยังไม่รู้ตัว…
เยี่ยจิงที่ก้มหน้างุดซ่อนความอายเห็นเลือดหยดลงบนพื้น นางเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ เห็นเลือดกำเดาสองสายบนหน้าเขาที่กำลังทำท่าทางเช่นนั้น ก็อดที่จะขำไม่ได้ ทั้งขำทั้งเป็นห่วง
“ทะ…ท่านไม่เป็นไรกระมัง ทำไมอยู่ดีๆ ก็เลือดกำเดาไหลเล่า”
“ไม่เป็นไรๆ” กวนสีหลิ่นได้สติ รีบล้วงผ้าเช็ดหน้าในแขนเสื้อออกมาเช็ดและอุดไว้ ยังไม่วายเหลือบมองเรือนร่างน่าหลงใหลของเยี่ยจิงด้วยหางตา แสร้งทำเป็นกระแอม “อาจิง ตรงนี้มีของกิน เจ้ารีบนั่งลงแล้วกินเสียเถอะ”
ได้” เยี่ยจิงรับคำ ก่อนจะเดินตามเขามานั่งที่โต๊ะ เพียงแต่พอสวมใส่เสื้อผ้าที่บางและโปร่งใสเช่นนี้ นางรู้สึกอึดอัดนัก ยิ่งตอนที่นางกินบะหมี่ สัมผัสได้ว่าดวงตาของเขาจับจ้องมาที่ร่างกายของนางอย่างไม่วางตา
นางจึงถามเสียงเบาๆ ว่า “ท่านจะไปอาบน้ำก่อนหรือไม่”
“ได้” กวนสีหลิ่นลุกขึ้น ก่อนจะละสายตาออกจากเรือนร่างของนางอย่างอาลัยอาวรณ์
“ให้คนเตรียมน้ำให้ท่านใหม่เถอะ! ในนั้นมีแค่น้ำที่ข้าใช้แล้ว”
“ไม่ต้อง ข้าใช้น้ำที่เจ้าอาบแล้วก็พอ” เขายิ้มกว้าง
………………………………….
