หยวนโม่เจ๋อกำลังเอนกายหลับตาอยู่บนเตียง ฟังเสียงน้ำในห้องอาบน้ำ เขาถามว่า “เจ้าไปถึงทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ได้เจอผู้ถือครองดอกบัวดำหรือไม่ แล้วเจ้าหนีออกมาได้อย่างไร”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาลืมตาก่อนเอียงหน้ามองไปทางฉากบังลม เห็นเงาร่างของนางรางๆ เส้นผมสีหมึกปล่อยสยาย ข้อมือเล็กๆ กำลังวักน้ำขึ้นอาบ ความงามอันเลือนรางนั่น ทำให้เขาไม่อาจละ ะสายตาออกไปได้
“ข้าไม่ได้ตกอยู่ในกำมือเขา หากตกอยู่ในกำมือของเขา เดาว่าสถานการณ์อย่างนั้นหากจะหนีออกมาคงต้องใช้เวลาไม่น้อย”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ กวักน้ำขึ้นมาแล้วเอ่ยอีกว่า “ค่ายกลที่อยู่กลางท้องฟ้านั่นดูดข้าเข้าไป จากนั้นก็ส่งข้าไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ข้าฆ่าผู้ฝึกตนชุดดำคนนั้นตอนที่ข้าร่วงลงไป จากนั้น ก็ใช้วิชาพรางตาทำให้พวกเขาคิดว่าข้าหนีไปแล้ว แต่ที่จริงข้าหลบเข้าไปในห้วงมิติ พวกเขานึกว่าข้าใช้อาวุธวิเศษเคลื่อนย้ายหนีออกมาแล้ว!”
………………………………….
