…
ขณะเดียวกัน ในเวิ้งสวนท้อของอดีตราชวงศ์เฟิ่งหวง เงาร่างสีแดงดุจเทพเซียนกำลังเดินทอดอารมณ์อยู่ในสวนท้อ สายลมพัดผ่านเบาๆ ดอกท้อร่วงโรยไม่ขาดสาย ชุดสีแดงพลิ้วไหวไปตามย่างก้า าวของนางราวกับบุปผาเบ่งบาน ในขณะเดียวกันก็คล้ายระลอกคลื่นที่กระจายเป็นวงกว้าง งดงามอย่างยิ่ง
ตั้งแต่จากไปครั้งนั้น นางก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย ตอนนี้พอได้เห็นอีกครั้ง ให้รู้สึกราวกับว่าทุกอย่างยังคงเดิม ไม่เคยแปรเปลี่ยนไปเลย นางทอดถอนใจ ความรู้สึกมากมายประดังประเด ดเข้ามา
ขณะที่นางกำลังเดินอยู่ในสวนท้อ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยที่คุ้นเคยดังมารางๆ
“ที่นี่เป็นเวิ้งสวนท้อของเสี่ยวจิ่ว แต่ก่อนนางชอบมาพักที่นี่ พวกเจ้าอุตส่าห์มีโอกาสได้มาที่นี่ทั้งทีก็เดินชมให้ทั่วๆ เถอะ!” เสียงของกวนสีหลิ่นดังขึ้นในสวนท้อ
ตอนที่ได้ยินเสียงนี้ เฟิ่งจิ่วชะงักไปก่อนจะยิ้มออกมา ที่แท้ก็เป็นพี่ชายของนางนี่เอง? เขาพาพวกเฟิ่งเยี่ยมาเที่ยวที่นี่หรือ?
นางครุ่นคิดในใจ ก่อนจะเก็บซ่อนกลิ่นอายแล้วเดินตามเสียงไป ครั้นมาถึงมุมหนึ่งของสวนท้อ นางก็เห็นพวกเขาอยู่ตรงนั้นจริงๆ เพียงแต่พี่ชายของนางอยู่ใต้ต้นไม้ ในขณะที่เฟิ่งเยี่ยกั บจ้าวหยางกำลังนั่งแกว่งขาอยู่บนต้นท้
