บทที่ 822 ขอแค่เป็นสิ่งที่แม่ข้าพูดจะต้องเป็นเรื่องจริงแน่นอน
มีอะไรที่ข้าไม่เคยกิน? อวี๋จิ้งฉีไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะมาเป็นแขกในเรือนผู้อื่น ทั้งยังมีเรื่องมาขอร้องอีกฝ่าย เขาก็อยากจะเสียดสีกลับไปจริง ๆ ว่า “เจ้ามาจากบ้านนอกแบบนั้น ยังจะมีของอร่อยอันใด?”
เยี่ยนเหออันที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มกล่าวขึ้นมาว่า “คราวนี้ไม่มีเนื้อกระต่ายแดดเดียวหรือ? ข้าจำได้ว่าเนื้อกระต่ายแดดเดียวคราวก่อนอร่อยมากเลย”
“รู้ว่าเจ้าชอบเนื้อกระต่ายแดดเดียว ข้าเขียนจดหมายไปบอกที่บ้านแล้ว แต่เจ้าต้องรอก่อน กระต่ายตัวค่อนข้างใหญ่ เวลาทำจึงต้องใช้เวลา” จูชีกล่าวพลางผลักถาดใส่ปลาแดดเดียวส่งไปให้ “ปลาแดดเดียวรอบนี้ก็อร่อยมากเหมือนกัน เจ้ากินอันนี้ไปก่อน”
“เนื้อกระต่ายแดดเดียวคราวก่อนค่อนข้างพิเศษ ไม่ค่อยเหมือนที่ข้าเคยกินมาสักเท่าไหร่ จริงสิ ตอนนั้นเจ้าบอกว่าใส่อะไรนะ?” เยี่ยนเหออันพยายามนึกแต่คิดชื่อนั้นไม่ออก
จำได้ราง ๆ ว่าเป็นของที่ค่อนข้างพิเศษทีเดียว
“เจ้าหมายถึงพริก?” จูชีถาม
“ใช่แล้ว ก็คือพริก รสชาติเผ็ดร้อน ทั้งยังตากจนแห้ง กรุบกรอบยิ่ง กินแล้วก็ยังอยากกินอีก…” เยี่ยนเหออันกล่าว “ผู้ใหญ่ที่บ้านข้าฟันไม่ค่อยดี ไม่อย่างนั้นข้าก็อยากเอากลับไปให้พวกเขาชิมด้วยเหมือนกัน”
“พวกเขาน่าจะกินเส้นมันเทศได้นี่นา แค่นำไปลวกก็กินได้แล้ว นุ่มมาก”
“อย่าพูดถึงเลย เส้นมันเทศที่เจ้าส่งมาให้ตอนนั้น ข้าได้กินแค่ถ้วยเด
