บทที่ 821 มาขอถึงที่
เยี่ยนเหออันปรายตามองอวี๋จิ้งฉีอย่างหมดคำจะพูด
แม้แต่ชื่อของจูชีก็ยังไม่เต็มใจเรียก เอาแต่เรียกว่า ‘เจ้าหมอนั่น’ ยังมีหน้าจะไปขอสิ่งของที่เรือนคนเขาอีก?
ไม่รู้ว่าอวี๋จิ้งฉีผู้นี้คิดอันใดอยู่
แต่จูชีดันเป็นคนสมองช้า ไม่รู้เลยสักนิดว่าอวี๋จิ้งฉีไม่ชอบตนเอง เมื่อเรียนกับผู้อาวุโสสวีเสร็จแล้วมาเห็นอวี๋จิ้งฉีอยู่ด้วยกันกับเยี่ยนเหออันก็ยังทักทายอวี๋จิ้งฉีอย่างดีใจ
“สหายอวี๋ ทำไมวันนี้เจ้าถึงมีเวลาว่างมาที่นี่ได้?”
อวี๋จิ้งฉีกลอกตา “มีวันไหนที่ข้าไม่มาด้วยหรือ?”
“หา? เจ้ามาทุกวัน? ทำไมข้าไม่เคยได้เจอเจ้าเลย?” จูชีประหลาดใจ
เนื่องจากเขากราบผู้อาวุโสสวีเป็นอาจารย์ ผู้อาวุโสสวีพบว่าลักษณะการเรียนของเขาต่างจากคนอื่น ถึงจะอยู่ในห้องเรียนต่อไปก็เสียเวลาเปล่า จึงตัดสินใจบอกเขาว่าไม่ต้องมาเรียนร่วมกับคนอื่นแล้ว แต่ให้ไปเรียนเป็นการส่วนตัวกับผู้อาวุโสสวีแทน
วิชาดนตรีกับขี่ม้า ผู้อาวุโสสวียังให้เขาไปเรียนอยู่ แต่วิชาพื้นฐานให้มาเรียนกับผู้อาวุโสสวี
“เฮอะเฮอะ!” อวี๋จิ้งฉีไม่แม้แต่จะตอบ
เขาไม่บอกหรอกว่าเขาไปถามตารางเรียนของจูชีมาแล้ว จึงจงใจมาตอนที่อีกฝ่ายไม่อยู่
เขาต้องการผูกมิตรกับเยี่ยนเหออัน แต่ไม่อยากยุ่งกับเจ้า ‘นกสองหัว’ คนนี้ ถ้าเลี่ยงได้ ดีที่สุดก็อย่าได้มาเจอกันเลย
จูชีไม่ได้คิดอะไรมาก ยังเข้าใจว่าคำพูดตัวเองทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจจึงกล่าวขออภัยอย่างจริงใจ “ขอโทษ ข้าไม่ควร
