บทที่ 820 ขอบคุณที่อุดหนุน
กิจการรถลากของพรรคซานไห่เปิดดำเนินการเป็นวันแรก สิ่งที่ได้รับความนิยมกลับไม่ใช่รถลาก แต่เป็นตั๋ว ‘ขอบคุณที่อุดหนุน’ ทั้งสิบใบนั้น
จูซานไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ตอนแรกเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องจับฉลากด้วยซ้ำ แต่มารดาพูดขึ้นมาว่า “หากกิจกรรมส่งเสริมการขายไม่มีการจับรางวัลสร้างความคึกคักสักหน่อย นั่นจะเรียกว่ากิจกรรมส่งเสริมการขายได้อย่างไร? จัดให้มีการจับรางวัลเถอะ”
จากนั้นมารดาก็เคาะเรื่อง ‘รางวัลปลอบใจ’ และ ‘ตั๋วขอบคุณที่อุดหนุน’ มาให้ ที่เหลือยกให้เขากับอู๋เจียงไปจัดการ
“ท่านแม่ รางวัลปลอบใจมากมายเช่นนี้ ท่านไม่กลัวว่าพวกเราจะขาดทุนหรือขอรับ?” รางวัลปลอบใจเหล่านี้เป็นตั๋วนั่งรถลากหนึ่งเที่ยวโดยไม่คิดเงิน คนในเมืองผู่โซ่วมีมากมาย สารถีลากรถต้องวิ่งนานแค่ไหนกว่าจะไปได้ไกลขนาดนั้น?
เย่อวี๋หรานมองเขาแล้วกล่าวว่า “เรื่องแรกที่พวกเจ้าต้องทำตอนเปิดกิจการรถลากคืออะไร?”
“หาเงิน”
“ไร้สาระ มีใครทำเงินได้ทันทีตั้งแต่เริ่มต้นกิจการกันบ้าง?”
จูซานคลำจมูกป้อย ๆ “ท่านแม่ ท่านบอกมาเถอะขอรับว่าเรื่องแรกที่พวกข้าควรทำคืออะไร?”
“เป็นเจ้าถามข้าหรือข้าถามเจ้ากันแน่?”
“ท่านถาม ท่านถาม…” จูซานรู้สึกว่าแม้มารดาจะเดินไม่ได้ แต่บารมีก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปกว่าเดิม
ห่างออกไปไม่ไกล จูชีที่กำลังกอดตำราอยู่ตรงนั้นลอบหัวเราะ: ฮ่า ๆๆๆ…ท่าทางพี่สามถูกท่านแม่ ‘กลั่นแกล้ง’ ช่างต
