ลกจริง ๆ!
ทันใดนั้นก็ไม่อยากให้มารดากลับไปเลย ถ้าหลังจากจัดการเรื่องกิจการรถลากเสร็จแล้ว ท่านแม่รั้งอยู่ที่นี่ก็ดีน่ะสิ
เย่อวี๋หรานถามต่อ “แล้วเจ้าคิดว่า ถ้าอยากทำเงินได้จำเป็นต้องทำสิ่งใดเป็นอันดับแรก?”
“สิ่งของ แล้วก็คน คนอื่นเต็มใจจ่ายเงินขอรับ”
“พูดง่าย ๆ ก็คือมีคนหมุนเวียนมาไม่ขาดสาย ตราบใดที่มีลูกค้า มีคนเต็มใจจ่ายเงิน เจ้าก็จะสามารถหาเงินได้ ถ้าอย่างนั้นข้าถามเจ้าหน่อย คนเหล่านั้นมาได้อย่างไร?”
“การบอกปากต่อปากขอรับ” จูซานตอบ “ก็เหมือนก๋วยเตี๋ยวมันเทศของพวกเรา ขอเพียงทำได้อร่อย ลูกค้าย่อมจะมาหาเอง คนอื่นก็เต็มใจมากินอาหารที่ร้านพวกเรา”
“ตอนเพิ่งเปิดร้าน การบอกปากต่อปากจะเกิดขึ้นได้อย่างไรถ้าไม่มีใครรู้จักร้านของเจ้า” เย่อวี๋หรานกล่าว “ดังนั้นตอนเริ่มแรก สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การบอกปากต่อปาก ทั้งไม่ใช่สินค้า แต่เป็นการประชาสัมพันธ์ให้รู้โดยทั่วกัน ทำให้คนทั้งหลายรู้จักว่ามีร้านของเจ้าอยู่ด้วย รู้ว่าเจ้าทำอะไร”
นางถามจูซานว่าพวกเขาเต็มใจใช้เงินเท่าไหร่ในการประชาสัมพันธ์ทำให้คนอื่นรับรู้ว่าพรรคซานไห่ผันตัวมาทำกิจการรถลาก รวมถึงทำให้ทราบว่ารถลากนั้นเป็นอย่างไร?
แทนที่จะล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าตนเอง มิสู้ทำการค้าที่ไม่ต้องใช้เงิน
ยกตัวอย่างเช่นตั๋วนั่งรถลากโดยไม่คิดเงิน ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องทำการค้านี้อยู่แล้ว ยอมสิ้นเปลืองแรงสักหน่อย ทำให้คนได้สัมผัสความสะดวกจากการนั่งรถลากของเจ้า
