บ่มเพาะความเคยชิน ต่อไปเมื่อต้องการ ‘ความสะดวก’ เช่นนี้อีกครั้งก็ย่อมจะคิดถึงรถลากของพวกเจ้าเองไม่ใช่หรือ?
ส่วนตั๋ว ‘ขอบคุณที่อุดหนุน’ เป็นเพราะมารดากลัวว่ามีคนจับไม่ได้รางวัลแล้วจะไม่พอใจ มาก่อความวุ่นวาย จึงคิดวิธีประนีประนอมเช่นนี้ขึ้นมา
อย่างไรเสียเยี่ยนเหออันกับจูชีก็ต้องฝึกคัดพู่กันและวาดภาพอยู่แล้ว เช่นนั้นก็ฝึกฝนโดยใช้แผ่นกระดาษใบเล็ก ๆ เลือกใบที่ดูดีออกมาสิบใบ นำมาใช้สำหรับจับรางวัลเสียเลย
“ต่อให้มีคนพูดอะไร พวกเราก็มีคำอธิบายว่าตั๋ว ‘ขอบคุณที่อุดหนุน’ นี้ไม่ได้ไร้คุณค่า แต่ท่านไม่รู้จักคุณค่าของมันเองต่างหาก”
แต่คิดไม่ถึงว่าคนที่รู้จักคุณค่าของของสิ่งนี้จะมีมากกว่าที่คิดไว้
ตั๋ว ‘ขอบคุณที่อุดหนุน’ ราคาดีดไปถึงสิบตำลึง ถึงขั้นมีคนยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อตั๋วทั้งสิบใบให้ครบชุดในราคาสูง
ตอนที่มีคนมาถามกับเยี่ยนเหออัน เยี่ยนเหออันเองก็ยังงุนงง “ขอลายมือข้า?”
“ไม่ได้ขอลายมือ แต่เป็นตั๋ว ‘ขอบคุณที่อุดหนุน’ ต่างหาก ท่านมีอันที่เป็นแบบร่างอยู่หรือไม่ ขอให้ข้าสักใบเถอะ”
เยี่ยนเหออันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก กล่าวว่า “ท่านหมายถึงอันนั้นเองหรอกหรือ…ของแบบนั้นข้ามีแบบร่างเสียที่ไหน นั่นข้าเขียนทันทีหลังจากที่ตัดกระดาษเสร็จแล้ว”
“หา?” คนผู้นั้นตกใจ “ไม่มีเกินมาสักใบเลยหรือ? ท่านไม่รู้หรือว่ากระดาษใบเล็ก ๆ นั่นราคาดีดไปถึงใบละสิบตำลึงแล้ว…แน่นอน ก็แค่สิบตำลึง ข้าไม่ได้ขาดเงิน แต่ข้าขาดแคล
