น ‘ของสะสม’ ต่างหาก”
เยี่ยนเหออันจนปัญญา “ตอนนั้นพอเขียนเสร็จ จูต้าเหนียงก็ถือจากไป สุดท้ายนางเลือกไปกี่ใบ ข้าก็ไม่รู้แล้ว”
“หรือก็หมายความว่าจูต้าเหนียงยังมีอยู่? ท่านช่วยไปขอจากนางให้หน่อยได้หรือไม่?” เขาลูบไม้ลูบมือ ยิ้มประจบ “เฮะเฮะ! ไม่ได้ต้องการเยอะ แค่ไม่กี่ใบก็พอแล้ว ข้าจะได้เอาไปอวดคนอื่นเขาบ้าง”
“เรื่องนี้…ข้าต้องไปถามจูต้าเหนียงดูก่อนว่านางยังมีเก็บไว้บ้างหรือไม่” เยี่ยนเหออันไม่กล้ารับประกัน เขากล่าวว่า “ตอนที่ทำเสร็จ ใครก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ทั้งยังเป็นสิ่งของเล็ก ๆ แบบนั้น ยังเก็บไว้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้”
“นี่เพิ่งผ่านมาเท่าไหร่เอง ต้องเก็บไว้อยู่แล้วสิ” คนผู้นั้นรีบกล่าว “วันนี้ท่านกลับไปแล้วก็ช่วยถามให้ข้าหน่อยเถอะ วันรุ่งขึ้นข้าค่อยมาหาท่านอีกที ท่านค่อยบอกข้า เรื่องนี้ตกลงกันตามนี้”
คนผู้นั้นเพิ่งจากไป อวี๋จิ้งฉีก็เดินเข้ามาหา
เขามีท่าทางตื่นเต้น เดินเข้ามาได้ก็ถามขึ้นว่า “สหายเยี่ยน ตั๋ว ‘ขอบคุณที่อุดหนุน’ …”
ไม่รอให้เขาพูดจบ เยี่ยนเหออันก็กล่าวขึ้นมา “เจ้าอยากได้เหมือนกัน?”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?! สหายเยี่ยน เจ้าสมกับที่เป็นพยาธิในท้องข้าจริง ๆ ข้าคิดอะไรอยู่ก็ยังรู้”
“หยุดเลย อย่าพูดเช่นนั้น เมื่อครู่นี้คนผู้หนึ่งเพิ่งมาหาข้า เขาพูดเรื่องตั๋ว ‘ขอบคุณที่อุดหนุน’ เหมือนเจ้านั่นแหละ”
อวี๋จิ้งฉีตะลึง “ไม่เอาน่า สหายเยี่ยน เจ้ารับปากไปแล้ว?! ไฉนเจ้าไม่รอข้า? ข้ากับเจ้าเป็
